eksperciWitam. Mam pytanie. Po 6 latach powróciło to, czego obawiałam się od zawsze. 6 lat temu ni stąd ni zowąd dopadł mnie pierwszy napad lęku. Potem rozwijało się to, mimo że dość szybko zgłosiłam się do lekarza. Najpierw złe leki, po których czułam się źle. Potem poszłam na miesiąc do szpitala i psychiatra dał mi Coaxil. Pomógł, ataki paniki ucichły. Potem poszłam na 3-miesięczną terapię. Spotkania 2 razy w tygodniu. Gdy wszystko wróciło do normy, nawet nie wiem jak i kiedy wyjechałam do Anglii. Obecnie jestem tam 6 lat. Niedawno wyszłam za mąż, zmieniłam pracę i miejsce zamieszkania. Miałam kilka problemów, z którymi nie wiedziałam, jak sobie radzić i tłumiłam emocje.
Zaczęło się od snów. Śniło mi się, że mam raka, umieram, itd. Potem sny, że mojego męża była dziewczyna mi go zabiera. Lęki wróciły. Bałam się strasznie najpierw tego, że coś mi się stanie, potem tego, że umrę. Starałam się to ignorować i chodzić do pracy. Nie mam tu przyjaciół, więc nie miałam się komu wygadać.
Nie wiedziałam, co zrobić z tym lękiem, aż po 3 tygodniach dostałam ataku paniki i od tej pory jest gorzej. Pogrążyłam się w tym lęku, zdominował mnie i moje życie. Poszłam w Anglii do lekarza. Dali mi Citalopram, po którym gorzej się czułam. Brałam to świństwo 3 tygodnie i powiedziałam, że już nie daję rady. Lekarz kazał brać, że to niby przejdzie, ale ja już nie chciałam. Zamknęłam się w domu nia miesiąc, bo tak źle się czułam po tych lekach.
Odstawiłam to i przyleciałam do Polski. Lekarz znów przepisał mi Coaxil. Nie wiem, co zrobić, bo nie czuję się dobrze. mam spięte mięśnie, czuję lęk. Boję się wszystkiego. Za tydzień wracam do UK, bo na ten czas jestem u rodziców bez męża, ponieważ on ich nie lubi. Myślę, że to też powód mojej nerwicy. Czuję się załamana, bo boję się, że to piekło nigdy się nie skończy. Ciągle mnie coś boli, ataków nie mam aż tak dużo, raz na 3 dni, ale ciągle mam niepokój i tak jakbym czekała, kiedy mnie to złapie. Czuję, jak się poddaję, że nie ma z tego ratunku. Boję się wrócić do pracy, bo tam doświadczyłam pierwszego ataku. Nie wiem, co robić. Chcę zacząć terapię, ale nie mam ochoty w tym stanie.
Zaczęło się od snów. Śniło mi się, że mam raka, umieram, itd. Potem sny, że mojego męża była dziewczyna mi go zabiera. Lęki wróciły. Bałam się strasznie najpierw tego, że coś mi się stanie, potem tego, że umrę. Starałam się to ignorować i chodzić do pracy. Nie mam tu przyjaciół, więc nie miałam się komu wygadać.
Nie wiedziałam, co zrobić z tym lękiem, aż po 3 tygodniach dostałam ataku paniki i od tej pory jest gorzej. Pogrążyłam się w tym lęku, zdominował mnie i moje życie. Poszłam w Anglii do lekarza. Dali mi Citalopram, po którym gorzej się czułam. Brałam to świństwo 3 tygodnie i powiedziałam, że już nie daję rady. Lekarz kazał brać, że to niby przejdzie, ale ja już nie chciałam. Zamknęłam się w domu nia miesiąc, bo tak źle się czułam po tych lekach.
Odstawiłam to i przyleciałam do Polski. Lekarz znów przepisał mi Coaxil. Nie wiem, co zrobić, bo nie czuję się dobrze. mam spięte mięśnie, czuję lęk. Boję się wszystkiego. Za tydzień wracam do UK, bo na ten czas jestem u rodziców bez męża, ponieważ on ich nie lubi. Myślę, że to też powód mojej nerwicy. Czuję się załamana, bo boję się, że to piekło nigdy się nie skończy. Ciągle mnie coś boli, ataków nie mam aż tak dużo, raz na 3 dni, ale ciągle mam niepokój i tak jakbym czekała, kiedy mnie to złapie. Czuję, jak się poddaję, że nie ma z tego ratunku. Boję się wrócić do pracy, bo tam doświadczyłam pierwszego ataku. Nie wiem, co robić. Chcę zacząć terapię, ale nie mam ochoty w tym stanie.
Nasze hity
Nie musisz mieć "ochoty" na terapię, sama z pewnością czujesz, że to w tej chwili konieczne rozwiązanie. Leki to tylko powierzchowna pomoc, mogą pomóc ustabilizować w miarę nastrój i złagodzić lęki, ale źródło problemów tkwi głębiej. Może 3 miesiące terapii to było zbyt mało, a może po prostu jesteś bardzo wrażliwą osobą i duża ilość zmian w Twoim życiu stała się nadmiernie obciążająca. Pójście po pomoc pomoże przede wszystkim w przełamaniu błędnego koła lęku przed atakiem paniki.
Nie czekaj aż się lepiej poczujesz, by iść na terapię, po co się męczyć i cierpieć. To tylko pogłębia poczucie, że nie ma wyjścia, a lęk przed pogorszeniem nakręca tylko to wszystko. Wiem, że są w Anglii polscy psychologowie, jeśli Twój angielski jest na dobrym poziomie, można też spróbować tamtejszej opieki psychoterapeutycznej. Rozumiem, że możesz mieć do niej uraz po źle dobranym leku, ale z pewnością uda się trafić do kogoś sensownego.
Nie czekaj aż się lepiej poczujesz, by iść na terapię, po co się męczyć i cierpieć. To tylko pogłębia poczucie, że nie ma wyjścia, a lęk przed pogorszeniem nakręca tylko to wszystko. Wiem, że są w Anglii polscy psychologowie, jeśli Twój angielski jest na dobrym poziomie, można też spróbować tamtejszej opieki psychoterapeutycznej. Rozumiem, że możesz mieć do niej uraz po źle dobranym leku, ale z pewnością uda się trafić do kogoś sensownego.
Publikowane w Serwisie porady ekspertów mają charakter wyłącznie informacyjny i nie mogą zastąpić porady
udzielanej przez odpowiedniego specjalistę w wyniku bezpośredniej konsultacji. Wirtualna Polska S.A. nie ponosi
jakiejkolwiek odpowiedzialności za treść porad ekspertów oraz za jakiekolwiek szkody użytkowników powstałe
na skutek lub w związku z zastosowaniem się przez użytkowników do treści porady.
