Opisane przez Panią zachowanie, z zastrzeżeniem, że do udzielenia rozstrzygającej odpowiedzi konieczna byłaby wszechstronna i szczegółowa analiza aspektów Pani sprawy i jej stanu faktycznego, mogłoby być uznane za czyn określany jako zniesławienie lub pomówienie. Został on określony w art. 122§1 Kodeksu karnego, zgodnie z którym ten, kto pomawia inną osobę o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności. O zniesławieniu będziemy mogli mówić wtedy, gdy osoba dokonująca publicznego rozpowszechnienia dotyczących Pani informacji czyniła to ze świadomością nieprawdziwości tych informacji, naruszając przy tym pani dobre imię (cześć), na którego straży stoi powyższy przepis. Treść wypowiedzi mogących być uznanymi za zniesławienie musi mieć charakter poniżający lub podważający zaufanie do Pani np. w zespole pracowniczym. Przestępstwo zniesławienia ścigane jest z oskarżenia prywatnego.