Chciałabym Wam opisać moją historię i proszę o rady, bo nie wiem, co mam już myśleć o moim związku. Mam 25 lat, mój narzeczony 30. Od 6,5 roku jesteśmy razem - nie mamy dzieci, nie mieszkamy razem. Od około trzech lat jesteśmy zaręczeni, ale na tym się skończyło, jeśli chodzi o jakiekolwiek życiowe decyzje.
Nasze hity
Niby jest nam ze sobą dobrze - wszyscy uważają nas za szczęśliwą, zgraną parę, zawsze pogodni, weseli i uśmiechnięci, bez żadnych kłopotów, po prostu sielanka. Ale od pewnego czasu się między nami psuje - ja mam już dość przyjeżdżania do mnie jak do nastolatki, chciałabym założyć rodzinę, wziąć ślub, wybudować dom. Mój narzeczony też jest tego zdania, że za długo ze sobą jesteśmy, ale na tym gadaniu się kończy. Za każdym razem, kiedy chcę z nim porozmawiać o organizacji ślubu, to on się denerwuje i uważa, że za bardzo wszystko przeżywam. Problem tkwi też w tym, że on ma bardzo mała rodzinę i nie chce żadnego dużego ślubu - ja z kolei mam ogromna rodzinę i marzę o wielkim weselu. Nie chce iść na kompromis, ponieważ to jest moje marzenie, żeby wziąć ślub w gronie nie tylko rodziny, ale i przyjaciół, na których ślubach tez byliśmy.
Jest tez jeszcze jeden zasadniczy problem: jego ojciec. Otóż ma on zamożnego ojca i liczy na to, że po ślubie dostaniemy od niego na start i pomoc finansową na budowę domu. Po wigilii jego ojciec, składając mi życzenia, powiedział: "już czas, żebyście się w końcu pobrali, ale ślubu nie będzie". Nie chodzi tu absolutnie o pieniądze, tylko o rodzinę, z którą jest skłócony, a boi się, że jak ich zaprosi, to będzie się czuł niekomfortowo. Łukasz jest bardzo za swoim ojcem i wkurza mnie to, że on robi wszystko tak, jak chce jego ojciec - nie bierze pod uwagę mojego zdania.
Próbowałam już tysiąc razy rozmawiać - możemy przecież zaprosić więcej osób ode mnie, od niego mniej lub nie zapraszać kilku osób - ale on absolutnie nie chce o tym słyszeć. Kolejna kwestia - pieniądze. Ja jestem za tym, żeby kupić mieszkanie i po kilku latach zacząć się budować - na spokojnie. On czeka na to, aż jego ojciec da mu działkę budowlaną, którą mu obiecał i na niej wybudujemy dom. Problem w tym, że Wojtek chciałby zacząć się już budować - ale nie potrafi usiąść i porozmawiać z tatą, żeby załatwiał już przepis czy tam darowiznę.
Czy ja za dużo wymagam po 6,5 roku? Czasem sobie myślę sobie, że nie ma na co liczyć, zmieniać kogoś na siłę albo czekać na to, aż ktoś się zmieni, tylko szkoda mi tych pięknych, wspaniałych chwil przeżytych razem - jednocześnie myśląc o zakończeniu tego związku, który do niczego nie prowadzi.
Jest tez jeszcze jeden zasadniczy problem: jego ojciec. Otóż ma on zamożnego ojca i liczy na to, że po ślubie dostaniemy od niego na start i pomoc finansową na budowę domu. Po wigilii jego ojciec, składając mi życzenia, powiedział: "już czas, żebyście się w końcu pobrali, ale ślubu nie będzie". Nie chodzi tu absolutnie o pieniądze, tylko o rodzinę, z którą jest skłócony, a boi się, że jak ich zaprosi, to będzie się czuł niekomfortowo. Łukasz jest bardzo za swoim ojcem i wkurza mnie to, że on robi wszystko tak, jak chce jego ojciec - nie bierze pod uwagę mojego zdania.
Próbowałam już tysiąc razy rozmawiać - możemy przecież zaprosić więcej osób ode mnie, od niego mniej lub nie zapraszać kilku osób - ale on absolutnie nie chce o tym słyszeć. Kolejna kwestia - pieniądze. Ja jestem za tym, żeby kupić mieszkanie i po kilku latach zacząć się budować - na spokojnie. On czeka na to, aż jego ojciec da mu działkę budowlaną, którą mu obiecał i na niej wybudujemy dom. Problem w tym, że Wojtek chciałby zacząć się już budować - ale nie potrafi usiąść i porozmawiać z tatą, żeby załatwiał już przepis czy tam darowiznę.
Czy ja za dużo wymagam po 6,5 roku? Czasem sobie myślę sobie, że nie ma na co liczyć, zmieniać kogoś na siłę albo czekać na to, aż ktoś się zmieni, tylko szkoda mi tych pięknych, wspaniałych chwil przeżytych razem - jednocześnie myśląc o zakończeniu tego związku, który do niczego nie prowadzi.
