związek
AAA
fot. sxc.hu
Anna sama dla siebie kupi kwiaty i czekoladki, żeby nikt nie domyślił się, że jest samotna i nieszczęśliwa. Dorota pójdzie ze swoim „Miśkiem” do kina i na pizzę, a Mariola obejrzy z mężem telewizję. Walentynki – dzień miłości?
Anna - kwiaty i cztery kartki walentynkowe
Nasze hity
Anna, jak co tydzień w środę, robi zakupy spożywcze przez Internet. Kupuje to, co zwykle: dwie butelki włoskiego czerwonego wina i dwie białego reslinga, karmę dla kota, mrożony szpinak i 2 litry lodów czekoladowych z kawałkami karmelu. I jeszcze miętową herbatę – żeby przepłukać gardło, kiedy w napadzie wyrzutów sumienia zwymiotuje lody i wino.
W tym tygodniu zamawia jeszcze elegancką bombonierkę belgijskich czekoladek i bukiet róż. W zamówieniu zaznaczy, żeby czekoladki i dwanaście róż przesłać w piątek do jej biura, najlepiej koło godziny 12, tuż przed przerwą obiadową. Anna zna scenariusz: uśmiechnie się niby z zakłopotaniem i pokwituje romantyczną przesyłkę, którą sama sobie przesłała na Walentynki. Już wyobraża sobie spojrzenia i szepty za plecami.
Wczoraj, na poczcie, odbierając list polecony, wysłała sobie 4 różne kartki walentynkowe: też na adres biura. Starała się, aby charakter pisma był na każdej inny, bo wie, że zanim trafią do niej, najpierw przeczyta je sekretarka, a potem jej asystentka. Anna wie, że to żałosne: po czterech latach studiów, dwóch dodatkowych latach studiów podyplomowych i praktykach w oddziale w Sztokholmie, zachowuje się jak zakompleksiona nastolatka, a nie spełniona kobieta sukcesu, za jaką lubi się uważać. Nie pomaga dość kosztowna, snobistyczna psychoterapia i leki na receptę, mające poprawiać „ogólny ogląd rzeczywistości”, jak powiedział lekarz.
Do Walentynek Anna ma stosunek mieszany: nie drażnią jej specjalnie kiczowate dekoracje w sklepach i promocje dla zakochanych. Pracuje w marketingu od sześciu lat i wie, że to wymóg rynku. Jest też pewna, że lubiłaby to święto bardziej, gdyby miała je z kim spędzić.
W tym tygodniu zamawia jeszcze elegancką bombonierkę belgijskich czekoladek i bukiet róż. W zamówieniu zaznaczy, żeby czekoladki i dwanaście róż przesłać w piątek do jej biura, najlepiej koło godziny 12, tuż przed przerwą obiadową. Anna zna scenariusz: uśmiechnie się niby z zakłopotaniem i pokwituje romantyczną przesyłkę, którą sama sobie przesłała na Walentynki. Już wyobraża sobie spojrzenia i szepty za plecami.
Wczoraj, na poczcie, odbierając list polecony, wysłała sobie 4 różne kartki walentynkowe: też na adres biura. Starała się, aby charakter pisma był na każdej inny, bo wie, że zanim trafią do niej, najpierw przeczyta je sekretarka, a potem jej asystentka. Anna wie, że to żałosne: po czterech latach studiów, dwóch dodatkowych latach studiów podyplomowych i praktykach w oddziale w Sztokholmie, zachowuje się jak zakompleksiona nastolatka, a nie spełniona kobieta sukcesu, za jaką lubi się uważać. Nie pomaga dość kosztowna, snobistyczna psychoterapia i leki na receptę, mające poprawiać „ogólny ogląd rzeczywistości”, jak powiedział lekarz.
Do Walentynek Anna ma stosunek mieszany: nie drażnią jej specjalnie kiczowate dekoracje w sklepach i promocje dla zakochanych. Pracuje w marketingu od sześciu lat i wie, że to wymóg rynku. Jest też pewna, że lubiłaby to święto bardziej, gdyby miała je z kim spędzić.
oceń
