To, co ważne

Katastrofy na dużą skalę poruszają ludźmi. Solidaryzujemy się, wspieramy, pomagamy, wyrażamy współczucie, odczuwamy smutek i żal. Jednak katastrofy najczęściej dotykają anonimowe osoby, które nie są nam - jako grupie, społeczeństwu - znane. Wówczas emocje opadają szybciej i trochę łatwiej jest sobie z tym poradzić. Gdy jakaś tragedia dotyka nas bezpośrednio, najczęściej dotyczy ona jednej, konkretnej osoby, która odeszła z naszego życia.

W przypadku katastrofy w Smoleńsku, sytuacja jest o tyle szczególna, że nie dość, że zginęło tak wiele osób, to na dodatek większość z nich w pewnym sensie znaliśmy. To nie były anonimowe osoby, znaliśmy ich twarze, ich głosy, ich gesty, pojawiali się czasem w naszych domach - co prawda na ekranach telewizorów, ale i tak przyzwyczailiśmy się do ich obecności. Z jednymi się zgadzaliśmy, z innymi mniej, a jeszcze inni irytowali nas odmiennością poglądów. Jednak to, co ludzi ze sobą wiąże to emocje, także te trudne i nie zawsze pozytywne. Oczywiście, największą tragedię przeżywają rodziny i przyjaciele ofiar. Nieporównywalnie większą niż to, co mógł poczuć nieznający osobiście nikogo z pasażerów obywatel, a jednak - porusza nas to.

Łączy się siła rozmiaru katastrofy z siłą poczucia znajomości tych, którzy zginęli, co powoduje, że trudniej jest nam przejść nad całym zdarzeniem do porządku dziennego. Poczucie, że straciliśmy tyle, w pewnym stopniu, bliskich osób jednocześnie, jest niezwykle trudne do przyjęcia. Takie rzeczy nie mają się prawa wydarzać, są nieprawdopodobne - to wstrząsa naszym światem aż do fundamentów. Oczywiście, katastrofy, kataklizmy i inne nieszczęścia wydarzają się każdego dnia na całym świecie, ale zazwyczaj jesteśmy od nich oddaleni. W natłoku informacji, w dobie stopniowego znieczulania przez media, wszystko to powszednieje. Gdy umiera ktoś bliski, śmierć przestaje być tylko słowem, abstrakcyjnym pojęciem, a staje się konkretnym doświadczeniem. Stąd, pośrednio, realność śmierci ujawniła swe oblicze dużej części społeczeństwa. Zostaliśmy zmuszeni przez los zatrzymać się na chwilę i pomyśleć nad kruchością życia, nad tym czym jest śmierć i w konsekwencji - czym jest nasze życie.