AAA
fot. Sukces/Mateusz Stankiewicz
W przeddzień moich narodzin w rodzinnym Gowidlinie wybuchł wielki pożar. Ogień podsycany silnym wiatrem pochłaniał dom za domem. Mama, w dziewiątym miesiącu ciąży, biegała jak w ukropie. Wynosiła dobytek na pole. Następnego dnia przyszłam na świat… Ze swoich 25 przełomowych wydarzeń w życiu Danuta Stenka zwierza się „Sukcesowi”.
Zajmowaliśmy wówczas pokój z kuchnią w budynku szkoły podstawowej, w której pracowała mama. Szkołę udało się ocalić od pożaru, więc wkrótce dołączyli do nas dziadkowie i pradziadek, których dom spalił się doszczętnie.
TAŃCOWAŁA IGŁA Z NITKĄ
Dzisiaj wydaje się to mało prawdopodobne, ale w czasach mojego dzieciństwa noworodki w szpitalu były „obrączkowane” nie plastikową bransoletką z imieniem i nazwiskiem, tylko paskiem płótna zszywanym na rączce dziecka. No i w trakcie zszywania takiej tasiemki pielęgniarka zgubiła igłę. Położna postawiła na baczność wszystkie pielęgniarki. Przeszukano każdy milimetr mojego łóżeczka, igły jednak nie znaleziono.
PIERWSZA PRZEPROWADZKA
Pierwsze świadomie zapamiętane przeze mnie wydarzenie w życiu: miałam trzy lata, kiedy nasza rodzina przeprowadzała się do świeżo wybudowanego domu. To były ostatnie chwile w starym mieszkaniu. Siedzę na taborecie w kuchni, na podłodze stoi niewielka emaliowana miska, w której mama myje mi nogi, za plecami pusta już szafa, a ja mam poczucie, że dzieje się coś wyjątkowego. Mama opowiadała mi później, że następnego dnia po przeprowadzce powiedziałam: „Mamusiu, zabierzmy firanki i wracajmy do domu”. Wierzę w to. Do dzisiaj przyzwyczajam się zarówno do miejsc, jak i ludzi.
Dzisiaj wydaje się to mało prawdopodobne, ale w czasach mojego dzieciństwa noworodki w szpitalu były „obrączkowane” nie plastikową bransoletką z imieniem i nazwiskiem, tylko paskiem płótna zszywanym na rączce dziecka. No i w trakcie zszywania takiej tasiemki pielęgniarka zgubiła igłę. Położna postawiła na baczność wszystkie pielęgniarki. Przeszukano każdy milimetr mojego łóżeczka, igły jednak nie znaleziono.
PIERWSZA PRZEPROWADZKA
Pierwsze świadomie zapamiętane przeze mnie wydarzenie w życiu: miałam trzy lata, kiedy nasza rodzina przeprowadzała się do świeżo wybudowanego domu. To były ostatnie chwile w starym mieszkaniu. Siedzę na taborecie w kuchni, na podłodze stoi niewielka emaliowana miska, w której mama myje mi nogi, za plecami pusta już szafa, a ja mam poczucie, że dzieje się coś wyjątkowego. Mama opowiadała mi później, że następnego dnia po przeprowadzce powiedziałam: „Mamusiu, zabierzmy firanki i wracajmy do domu”. Wierzę w to. Do dzisiaj przyzwyczajam się zarówno do miejsc, jak i ludzi.
oceń
