Nasza przeszłość i my

Przeszłość jawi się w naszych wspomnieniach, które pojawiają się jako obrazy, myśli, uczucia w chwili obecnej. A to, co pojawia się w naszym umyśle, traktowane jest przez nasz organizm jako coś realnego - nawet jeśli zdajemy sobie sprawę z tego, że to "tylko" fantazja. Wspomnienie jest w stanie wzbudzić prawdziwą, odczuwalną emocję, i w takim sensie jest czymś realnym.

Z drugiej strony, przeszłość to tylko zapis tego, co się kiedyś wydarzyło, na dodatek zapis bardzo subiektywny i taki, który nie odzwierciedla "obiektywnej" rzeczywistości. Nasz umysł dokonuje różnego rodzaju fałszerstw zgodnie z tym, jakie mamy wyobrażenia, przekonania, co myślimy i co jest dla nas ważne. To, co pamiętamy jako realne wydarzenie, w rzeczywistości zostało przez nasz mózg skonstruowane, a nie zapisane tak, jak to robią maszyny takie jak kamera czy dyktafon.

Przeszłość jest więc tylko i aż wyobrażeniem, będącym rzeczywistością dla naszej psychiki. Jest ona realna jeszcze w jednym sensie - doświadczenia z przeszłości kształtują nas i w dużej mierze determinują teraźniejsze reakcje. Dlatego możemy bardzo chcieć "zapomnieć" o przeszłości, ale jej wpływu nie da się tak po prostu odciąć. Jednak nie jest też tak, że przeszłość musi wpływać na teraźniejszość zawsze i do końca życia, w końcu jesteśmy w najlepszym momencie swojego życia, w momencie, który sprzyja zmianom, w momencie, w którym mamy moc - w “teraz”.

Co w takim razie można zrobić teraz z tym, co było w przeszłości?

Przede wszystkim warto przyjrzeć się temu, co wydarzyło się kiedyś, zrozumieć i zaakceptować to, co naprawdę się stało oraz przeżyć emocje, które zostały w jakimś momencie zamrożone. Na przykład, ktoś miał trudną sytuację w domu rodzinnym (przemoc psychiczna lub/i fizyczna, kłótnie rodziców, manipulacje, itd), co spowodowało, że w dorosłości boi się bliskości w relacjach.



POLECAMY: 15. URODZINY WIRTUALNEJ POLSKI! GWIAZDY SKŁADAJĄ NAM ŻYCZENIA