wokół nas
AAA
fot. Jupiterimages
Ciągnące się bez końca poprawki. Nieustanne poczucie, że praca nie została odpowiednio wykonana. Niemożność oddelegowania zadania innym osobom, bo "tylko ja wiem jak to zrobić najlepiej". Odwlekanie decyzji w obawie przed podjęciem tej niesłusznej. To tylko niektóre zmory perfekcjonistów.
Perfekcjonizm może mieć wiele twarzy, badacze Paul Hewitt i Gordon Flett opisali trzy jego rodzaje:
Nasze hity
1. Zorientowany na siebie: trzymanie się wyśrubowanych standardów, wysoka motywacja do osiągania perfekcji i unikania porażki, ocenianie siebie.
2. Zorientowany na innych: wyznaczanie nierealistycznych standardów bliskim osobom (dzieciom, partnerom, współpracownikom), surowa ocena i krytyka ich działań.
3. Uwarunkowany społecznie: przekonanie, że inni mają nierealistyczne oczekiwania w stosunku do nas, poczucie bycia krytycznie ocenianym, odczuwanie presji ze strony otoczenia, by być doskonałym.
Z badań wynika, że najtrudniej w życiu mają osoby, u których perfekcjonizm związany jest z presją ze strony otoczenia. Najczęściej powstał on w wyniku doświadczeń z dzieciństwa, gdy aprobata i akceptacja ze strony rodziców była uwarunkowana wynikami (najczęściej szkolnymi), sukcesami i dobrym radzeniem sobie. Takie osoby mają zazwyczaj poczucie, że są "niewystarczająco dobre" i za wszelką cenę chcą osiągać wyśrubowane standardy - kiedyś stawiane przez rodziców, a w dorosłym życiu uwewnętrznione i stawiane przez siebie samych.
Porównując z grubsza perfekcjonistów zorientowanych na siebie i tych uwarunkowanych społecznie, ci pierwsi zazwyczaj mimo stawiania sobie poprzeczki bardzo wysoko, czerpią satysfakcję z wykonywanej pracy, nie przeżywają zbyt intensywnego lęku przed porażką i śmiało prą do przodu w kierunku realizacji swojej wizji.
Ci drudzy nie czerpią przyjemności ze swojej pracy i mają ciągłe poczucie, że jest ona niewystarczająco dobra. Badacze twierdzą więc, że negatywne objawy związane z perfekcjonizmem nie są efektem wewnętrznej potrzeby bycia najlepszym, a raczej z poczucia bycia ocenianym, presji zewnętrznej, lęku przed porażką lub/i chęci uniknięcia emocji takich jak wstyd czy poczucie winy.
Perfekcjonizm, szczególnie ten związany z lękiem przed porażką, przejawia się na wiele różnych sposobów. Martin Antony i Richard Swinson, autorzy książki "Kiedy doskonałość nie wystarcza", opisując perfekcjonistyczne style zachowania przedstawiają wiele przypadków, gdzie dążenie do idealnego rezultatu znacznie zaburza codzienne funkcjonowanie.
POLECAMY: Bycie idealną nie popłaca…
2. Zorientowany na innych: wyznaczanie nierealistycznych standardów bliskim osobom (dzieciom, partnerom, współpracownikom), surowa ocena i krytyka ich działań.
3. Uwarunkowany społecznie: przekonanie, że inni mają nierealistyczne oczekiwania w stosunku do nas, poczucie bycia krytycznie ocenianym, odczuwanie presji ze strony otoczenia, by być doskonałym.
Z badań wynika, że najtrudniej w życiu mają osoby, u których perfekcjonizm związany jest z presją ze strony otoczenia. Najczęściej powstał on w wyniku doświadczeń z dzieciństwa, gdy aprobata i akceptacja ze strony rodziców była uwarunkowana wynikami (najczęściej szkolnymi), sukcesami i dobrym radzeniem sobie. Takie osoby mają zazwyczaj poczucie, że są "niewystarczająco dobre" i za wszelką cenę chcą osiągać wyśrubowane standardy - kiedyś stawiane przez rodziców, a w dorosłym życiu uwewnętrznione i stawiane przez siebie samych.
Porównując z grubsza perfekcjonistów zorientowanych na siebie i tych uwarunkowanych społecznie, ci pierwsi zazwyczaj mimo stawiania sobie poprzeczki bardzo wysoko, czerpią satysfakcję z wykonywanej pracy, nie przeżywają zbyt intensywnego lęku przed porażką i śmiało prą do przodu w kierunku realizacji swojej wizji.
Ci drudzy nie czerpią przyjemności ze swojej pracy i mają ciągłe poczucie, że jest ona niewystarczająco dobra. Badacze twierdzą więc, że negatywne objawy związane z perfekcjonizmem nie są efektem wewnętrznej potrzeby bycia najlepszym, a raczej z poczucia bycia ocenianym, presji zewnętrznej, lęku przed porażką lub/i chęci uniknięcia emocji takich jak wstyd czy poczucie winy.
Perfekcjonizm, szczególnie ten związany z lękiem przed porażką, przejawia się na wiele różnych sposobów. Martin Antony i Richard Swinson, autorzy książki "Kiedy doskonałość nie wystarcza", opisując perfekcjonistyczne style zachowania przedstawiają wiele przypadków, gdzie dążenie do idealnego rezultatu znacznie zaburza codzienne funkcjonowanie.
POLECAMY: Bycie idealną nie popłaca…
oceń
