To tylko kryzys

ja z moim wyjechalam i sie roztalam, mieszkalismy ze soba troche czasu i tak sie to wszystko zakonczylo.

odpowiedz

zwiazek na odleglosc to fopa a pozatym nigdy nie mozna zaufac facetowi do konca i masz racje skoro niechce tu stoba byc to niech spada!

odpowiedz

Mój mąż wyjechał na pół roku do pracy za granicę. Nie będziemy się przez ten czas widzieć, ale codziennie wysyłamy sobie maile, smsy i rozmawiamy przez Skype. Jak się kocha to się poczeka.... A jak się nie kocha i nie ufa to lepiej się rozstać.... to widocznie nie ten facet jest Ci przeznaczony...

odpowiedz

zalezy na jak dlugo jedzie,choc z obserwacji wiem ze dlugi pobyt osobno konczy sie fiaskiem zwiazku niestety,wspolczuje ci

odpowiedz

Zalezy na ile Twój men wyjeżdza, ja jestem 5 lat z moim chłopakiem ( juz narzeczonym:)) on pracuje jako kierowca tira, jeżdzi z Polski do Grecji, trasa trwa ok 10 dni potem wraca na jakiś tydzień i znowu wyjeżdza, ostatnio byłam z nim w trasie super bylo!! Ufam mu, codziennie piszemy do siebie sms, dzwoni do mnie, on mi też ufa, planujemy razem przyszłość mam nadzieję ze wszystko się dobrze ułoży. Jeśli macie do siebie zaufanie to myslę ze wszystko powinno być dobrze,a Ty nie możesz z nim pojechać lib odwiedzać go??

odpowiedz

Rozumiem Cię, choć nie jestem w identycznej sytuacji. Bo ja nie byłam z tym kimś na kim mi zależało, ale znałam go od dłuższego czasu (miom że nie za dobrze). Widywaliśmy się bardzo rzadko (studiowaliśmy w różnych miastach). Od 3 lat myslałam o nim, o tym, by poznać go bardziej- wyskoczyć na piwko i - zwyczajnie- porozmawiać. Jednak czekałam aż on mnie zaprosi- dawał jakieś znaki zainteresowania, ale ja chciałam, by to on zaproponował spotkanie. Sama nie chciałam inicjować spotkania, bo chyba trochę obawiałam się jak on to przyjmie (i zupełnie niepotrzebnie), bo lepiej SPRÓBOWAĆ - I ŻAŁOWAĆ, NIŻ POTEM ŻAŁOWAĆ, ŻE NIGDY SIE NIE SPRÓBOWAŁO!! Może troszkę byłam też za dumna i nie otworzyłam się za bardzo, bo- paradoksalnie- za bardzo mi na nim zależało- i dlatego nic nie zrobiłam. Szkoda czasu, zdrowia i energii na myślenie- ważne jest działanie!!!:) W końcu zaproponowałam wypad do pubu, ale ( za długo z tym zwlekałam- i los - NIESTETY zadecydował za mnie- na moją niekorzyść)- bo byłam poza granicami Polski, kiedy zaproponowałam spotkanie i .... nie zdążyłam na nie wrócić, bo on już wtedy musiał wyjechać na stypendium (na rok) za granicę. Dziewczyny, kobiety- nie czekajcie aż facet się domyśli czego od niego oczekujecie- bo się nie domyśli!!! Mówcie śmiało i otwarcie czego chcecie. Byłam- i jestem ciekawa jego jako człowieka- i dlatego chciałm z nim porozmawiać, by poznać go bliżej. Niestety za długo zwlekałam. Spóźniłam się przez swoje tchórzostwo i głupotę. Spóźniłam się, bo czekałam na lepszy moment. Jestem zła na siebie. Ale - NIE MA TEGO ZŁEGO, CO BY NA DOBRE NIE WYSZŁO! Dużo się dzięki temu nauczyłam, choć i żal i smutek tak pozostał. Trudno. Może będzie nam dane się spotkać kiedyś i poznać się bliżej. A może nie.... Teraz chciałabym cieszyć się chwilą, tym co lubię, a o niewykorzystanej szansie od losu i o nim zapomnieć, bo za długo to trwa i już mnie męczy. Ten rok będzie tylko dla mnie- potrzeba mi luzu, dystansu i tańca, który uwielbiam :))

odpowiedz

A jak sie nie wierzy w Boga to juz nie ma ratunku? Co Ci Bog pomoze? Przeciez nie z Bogiem masz problemy a z ludzmi. A Bog (jezeli istnieje) jest zajety masa spraw i nie ma juz czasu na prosby nieszczesliwie zakochanych.

odpowiedz

Co mi Bóg pomoże? Rządź, pracuj, kochaj i powiedz to swoim życiem, ale dla chrześcijanina Bóg musi być na pierwszym miejscu! Prawdziwa miłość do bliźniego nie może istnieć bez przyczyny - jeżeli więź z Bogiem zostaje zachowana, każda inna dobra więź zostanie zachowana. Inaczej każda relacja międzyludzka jest egoistyczna i mała. Prawdziwa miłość uwzględnia sferę fizyczną, psychiczną i duchową obojga, buduje uczciwą relację z ukochaną osobą poprzez samowychowanie na długo przed ślubem, a i później aż do śmierci - słucha wewnętrznego głosu Boga. Rozpoznajmy Jego wolę: <Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe>(Rz.12,2). Są to podstawowe stopnie, po których człowiek powinien wstępować - namawiam Cię gorąco, byś wstąpił/a choć na ten pierwszy. Ostatnim stopniem to etap przejścia od życia według przykazań, do życia rozumianego jako daru z siebie (Łk.17,7-10), które stanowi o innej hierarchii wartości, którą pomału osiągniemy.

odpowiedz

Ja bym zdobyła się na odwagę i próbowała rozmawiać . Miłość jest tak piękna i ulotna , nie mozna łatwo wypuszczać Jej z rąk bo do końca życia można tego żałować . Trzeba być jednak pewnym że to właśnie miłość . Ja niestety pomyliłam się , wyszłam za mąż bo wydawało mi się że kocham . To naprawdę dobry człowiek tylko że ja niestety przy nim się duszę nie mam o czym rozmawiać nie mogę już patrzeć na wciąż niezadowoloną mine . Mamy cudownego Syna na prawie 8 lat i każdym gestem pokazuje że chce , pragnie aby to małżeństwo przetrwało i co mam zrobic jak dla mnie trwanie w tym zwiążku jest jak samobójstwo ?

odpowiedz

Ładnie napisałeś Piłat. Zastanawiam się czy opierasz się na swoich doświadczeniach bycia w związku czy opisujesz miłość idealną, nie będąc z kimś? Na pewno trzeb dążyć do tych pięknych ideałów ale we dwoje bywa trudno. :-(

odpowiedz

Byłam w podobnej sytuacji. Wiem co czujesz, kiedy płaczesz -a on sie nawet nie odwróci zapytać o co ci tym razem chodzi...Przestań. Zacznij wychodzić. Umów się z koleżanką, nawet idż sama do kina czy pochodzić po sklepach. Ubierz sie wystrzałowo i nie mów mu gdzie się wybierasz a wrócisz...jak będziesz. Jeśli mu zależy ,szybko się zainteresuje z kim spędzasz czas. Mężczyżni nie lubią kiedy coś zagraża ich własności- a jako taką cię teraz postrzega .A może spodoba ci się to że masz wiecej czasu dla siebie i przyjaciół? Przeczekaj. Nie martw sie na zapas. Początki nie zawsze są łatwe . Trzymam kciuki ,że za jakiś czas znowu ujrzysz w nim ten ideał.. :) Pozdrawiam

odpowiedz

Moja Droga, to smutne co opisujesz, ale pamiętaj że ZAWSZE jest wyjście z takiej sytuacji. Ja spędziłam 3 lata z kimś kogo bardzo kochałam, a on... no cóż... chłód emocjonalny,spokojne obserwowanie jak płączę, nawet potrafił urządzić mi 3-dniowe "ciche dni". I po jakimś czasie coś we mnie pękło. Zaczęłam wychodzić z domu, spotykać się ze znajomymi, wyjeżdżać z domu. Po kilku miesiącach on zaczął się starać, ale ja już nie potrafiłam wskrzesić w sobie tej iskierki.Odeszłam, wyprowadziłam się, zaczęłam życie od nowa, z czasem pojawił się nowy mężczyzna, przez duże "M". I już wiem że tamta historia to tylko tombak. Nie warto tracić czasu - tym bardziej że z moim ex jesteśmy teraz przyjaciółmi i wiem, że baaardzo żałuje...

odpowiedz

Byłam w podobnej sytuacji, chociaż nie był to mój mąż, tylko facet...I wydaje mi się, że zarówno Twój mąż, jak i mój eks- facet są po prostu niedojrzali emocjonalnie - gdy coś już mają, to ich to przestaje cieszyć... I szukają nowych niedostępnych zdobyczy... Więc jeśli coś mogę poradzić, to na Twoim miejscu nie robiłabym takich akcji na pół gwizdka z wyprowadzaniem się (teraz mogę to poradzić, bo sama tak robiłam i nic dobrego z tego nie wyszło, tylko się ośmieszyłam przed tym facetem, zresztą takie niedokończone akcje pokazują tylko naszą słabość), tylko tak jak radzi A. robiłabym wszystko, żeby gościu czuł, że mam też swoje życie, swoje sprawy i że może mnie w każdej chwili stracić, a jeśli to nie pomoże to wyprowadziłabym się, ale tak naprawdę... Jak kocha to poprosi, żebyś wróciła, a jeśli nie, to szkoda życia na takich typów...

odpowiedz

Kochana musisz z nim powaznie pogadac zapytac czy nadal cie kocha i dlaczego to robi i nie oczekuj ze cie bedzie zatrzymywac-faceci tacy nie sa. Powinnas znalezc czas aby z nim pogadac o was i juz nic nie moze wam przeszkodzic ani komputer ani kolezanki, zastanow sie tez czy on nie przesiaduje w pracy aby bo po prsotu o ciebie dba i sadzi ze jesli bedziecie miec kase to bedziecie szczesliwsi!! powodzenia XDD

odpowiedz

Twoj facet jest chory!!!Uzaleznil sie od kompa i pogaduch na necie.net niszczy,zamula,zmienia charakter.Real drazni i ludzie z reala tez,wrecz przeszkadzaja:)A wirtual wciaga,milo jest i przyjemnie,bo nie ma prozy zycia:0Przerobilam to juz:)Postaw warunek-komp albo ty,sa poradnie leczace uzaleznienia od kompa.jesli wybierze kompa,odejdz,nie wygrasz ztym,zniszczysz tylko sobie zycie,nie ludz sie.Z moim facetem poznalam sie na necie,final uczucie ,ale wszystko to przeszlosc,bo wszedl miedzy nas komp:)9 miesiecy szczesliwego zycia dopoki nie odpali neta:)Usilowalam walczyc ale to nalog jak sie okazalo wiec po roku odeszlam:)On teraz jest samotny bo wirtual okazal sie wirtualem jedynie:)obudzil sie,ale juz do niego nie wrocilam,pozdrawiam:)

odpowiedz