Piotruś Pan

I Piotruś Pan, im ładniejszy jako dziecko, tym smutniejsza metamorfoza. Owal twarzy zaczyna tracić kontur. Pojawiają się woreczki pod oczkami, ząbki żółkną od kawy i papierosów i co najgorsze, znikają piękne włosy. Dobrze, jeśli nie zupełnie, bo łysy chłopczyk z czarodziejską różdżką, to masakra, ale ufarbowany z zaczeską, też.

Polacy starzeją się gorzej i szybciej niż ich amerykańscy, czy zachodnioeuropejscy koledzy. Albo geny, albo dieta i sposób życia. You are, what You eat, czyli jesteś tym, co jesz, ale i tym, co myślisz i co czytasz. Piotruś Pan ma to w swym małym nosku, choćby był Trabą. Zamiast nie pić piwa i łiskacza kupuje sobie młodzieżowe ubranka i szuka dwa razy młodszej laski.

W różowym sweterku i bluzie z kapturkiem, wyłazi z kabrioletu, machając wielkim zegarkiem. To atrybuty współczesnego Piotrusia Pana, który, żeby do końca zamanifestować swoją młodzieńczą nieodpowiedzialność, produkuje dzidziusia jakiejś lasce z prowincji. Słowem, nie starzeje się i nie rośnie. Cały czas uważa się za fantastycznego człowieka- iskierkę. Z dwudziestoletnimi kumplami żony śpiewa karaoke, przykrywając łysinę markowym kapelutkiem. Jeździ na narty, choć nie powinien, a nawet zgadza się na skok na bandżi, ryzykując osierocenie potomka. Tu wkracza żona i zabrania. Wdowy w Polsce bowiem, nie mają tak dobrze jak w Stanach.

I tyle. Ja, Piotrusiów nie znoszę. Między nimi a nudziarzami jest jeszcze normalny, odpowiedzialny, pogodny miliarder w kaszmirowej marynarce w stonowanych kolorach, którego roztargnienie polega wyłącznie na tym, że nie wie ile ma kasy. Zwykle nie jest to Polak, więc polecam naukę języków.