AAA
fot. mwmedia
Miłość to Jarek Bieniuk, piłkarz Widzewa Łódź. Przyjemność to codzienne obowiązki. Anna Przybylska dojrzała do tego, by rzucić kotwicę. Po życiu na walizkach planuje przeprowadzkę do Warszawy. O gorszej stronie kulisów sławy, o tym czego nauczył ją ojciec, o swoim związku, dzieciach i nie tylko aktorka zwierza się w wywiadzie dla „Sukcesu”.
SUKCES: Kiedy twój mąż dostał kontrakt w tureckim klubie Antalyaspor Kulübü, na trzy lata poleciałaś do Antalyi. Kiedy miał grać w Nikozji, chciałaś przenieść się na Cypr. Czy teraz, kiedy jest piłkarzem Widzewa, planujesz zamieszkać w Łodzi?
Nasze hity
Anna Przybylska: Niekoniecznie. Dojrzałam do tego, by rzucić kotwicę w Warszawie, zwłaszcza że ostatnio bardzo ją polubiłam. Przyzwyczaiłam się do życia na walizkach, choć czasem rzeczywiście brakuje mi czasu i sił. Niedawno 115 km z Łodzi do Warszawy jechałam ponad trzy godziny. Tiry, wyboje. Koszmar.
Nie bałaś się, że przez te ciągłe podróże umknie ci ważna rola, cenne znajomości, kontakty?
Zawodowo w ogóle nie odczułam wyjazdu za granicę. Mieszkając w Turcji, jednocześnie zagrałam w Warszawie w dwóch filmach fabularnych i kilku reklamach. Jedynie z pociągu przesiadłam się do samolotu. Wiem, że są związki, w których mąż i żona funkcjonują osobno, zajęci swoimi zawodowymi sprawami. Ale w naszym przypadku nie ma takiej potrzeby. Mój zawód do tej pory tego nie wymagał. Rodzina powinna być razem, tego nauczyłem się w domu.
Jaki był twój rodzinny dom?
Miałam cudownego ojca. Był oficerem marynarki wojennej. Mama, z zawodu technik gastronomii, opiekowała się domem, mną i siostrą, ale to tata chodził na wywiadówki. Podzielili się rolami. Mama uczyła mnie wrażliwości. Powtarzała: „Ludzi nie wolno krytykować, zawsze trzeba być dobrym”. Mówiła, że świat nie jest ani taki piękny, ani spokojny. Że zdarzają się nieszczęścia. Ma dar zaprzyjaźniania się, chciałaby każdego przytulić.
Nie bałaś się, że przez te ciągłe podróże umknie ci ważna rola, cenne znajomości, kontakty?
Zawodowo w ogóle nie odczułam wyjazdu za granicę. Mieszkając w Turcji, jednocześnie zagrałam w Warszawie w dwóch filmach fabularnych i kilku reklamach. Jedynie z pociągu przesiadłam się do samolotu. Wiem, że są związki, w których mąż i żona funkcjonują osobno, zajęci swoimi zawodowymi sprawami. Ale w naszym przypadku nie ma takiej potrzeby. Mój zawód do tej pory tego nie wymagał. Rodzina powinna być razem, tego nauczyłem się w domu.
Jaki był twój rodzinny dom?
Miałam cudownego ojca. Był oficerem marynarki wojennej. Mama, z zawodu technik gastronomii, opiekowała się domem, mną i siostrą, ale to tata chodził na wywiadówki. Podzielili się rolami. Mama uczyła mnie wrażliwości. Powtarzała: „Ludzi nie wolno krytykować, zawsze trzeba być dobrym”. Mówiła, że świat nie jest ani taki piękny, ani spokojny. Że zdarzają się nieszczęścia. Ma dar zaprzyjaźniania się, chciałaby każdego przytulić.
oceń
