Małżeńskie sekrety

Powiedzieć o zdradzie czy przemilczeć skok w bok? Czasami wydaje się, że lepiej nie opowiadać o zdradzie. Partner, kiedy dowie się o zajściu, może odejść. Z drugiej strony warto jednak przypomnieć sobie powiedzenie: kłamstwo na krótkie nogi i odpowiedzieć sobie na pytanie: czy potrafimy żyć ze świadomością, że zdradziliśmy partnera, a teraz wciąż go okłamujemy?

To częsty problem, zwłaszcza w związkach z długim stażem. Fascynacja, flirt i oglądanie się za atrakcyjną kobietą lub mężczyzną, który, według nas, "ma w sobie to coś" nie jest jeszcze grzechem. Kiedy jednak, obsesyjnie pragniemy bliskości lub przygody z kimś innym, zaczyna się robić gorąco...

Rutyna i nuda powodują, że odczuwamy spadek uczuć, a partner nie jest już tak pociągający. Kryzys uczuć dotyka nas wtedy, gdy jest nam za dobrze i nie musimy walczyć o względy partnera, lub odwrotnie - gdy nie dostajemy tego, czego oczekujemy - nie widzimy już entuzjazmu w oczach partnera, nie dostajemy wystarczającej dawki emocji.

Bywa, że z jakiegoś powodu, odczuwamy niepokój. Nie jesteśmy w stanie poradzić sobie z problemami i ukrywamy je przed partnerem. Kłopot często związany jest z niedowartościowaniem i kompleksami jednego z parterów. Ukrywanie lęków nie rozwiąże jednak problemu, a może prowadzić do ciągłych kłótni i nieporozumień.

Popełniliśmy w pracy błąd, który może nas wiele kosztować, nie tylko w przenośni. Sama myśl o źle załatwionej sprawie, z którą wiążą się odpowiednie paragrafy w kodeksie karnym, sprawia, że wpadamy w panikę. Nie chcąc martwić partnera, żyjemy z tym ciężarem, w samotności oczekując na finał. To błąd - razem łatwiej znaleźć rozwiązanie i wyjść z tarapatów - co dwie głowy, to nie jedna.

Inne potrzeby w sypialni sprawiają, że zaczynamy unikać zbliżeń - niespełnione marzenia seksualne, hamują nasz apetyt na seks. Jeśli partner lubi naprawdę "zaszaleć", ale boi się powiedzieć o swoich potrzebach i fascynacjach, należy go ośmielić. A może druga połówka tak samo pragnie odmiany?

Zarówno natury psychicznej, jak i fizycznej, wolimy zachować dla siebie - boimy się odrzucenia i braku zrozumienia. Dlaczego zatajamy prawdę o naszych słabościach? Nie chcemy być postrzegani, nie chcemy również, aby partner się nad nami litował. Jednak, powinniśmy zadać sobie pytanie: kto jest skłonny nam pomóc bardziej, niż właśnie nasza druga połówka?

W grę wchodzi teza: czy brak informacji o zaistniałej sytuacji jest kłamstwem? Małe sekrety, takie jak zakup nowej sukienki, butów czy nawet sprzętu video, zdarzają się głównie kobietom. Dlaczego kobiety nie mówią o zakupach i kosztach związanych z wypadem na zakupy? Po pierwsze, nie chcą słuchać wyrzutów w stylu "ale jesteś rozrzutna", "czemu już nic nie masz na koncie?" Nie ulega wątpliwości, że na domowy budżet zazwyczaj składają się zarobki obydwojga partnerów. Czy mamy więc prawo do zakupowych tajemnic.

Choroba w rodzinie, rozwód, separacja, problemy przemocy w rodzinie - o tym sprawach ciężko rozmawiać bez emocji. Dlaczego nie mówimy prawdy nawet partnerowi? Zazwyczaj dlatego, że członek rodziny, którego bezpośrednio dotyczy problem, zwierzył się nam, prosząc o dyskrecję. Dzielimy więc tajemnicę z bliską osobą, ale w tajemnicy przed partnerem.

Ukryte żale i pretensje to najgorszy typ sekretów. Jesteśmy wściekli lub rozczarowani zachowaniem partnera, jednak nie mówimy mu tego wprost, a stosujemy zawiłą taktykę zaczepną, stosując cios poniżej pasa oparty na haśle "domyśl się". Niemal każdy ze związków "przerabiał" ten problem. A o czym ty nie mówisz swojej drugiej połówce?