Jako ciężarna trafiła do Auschwitz-Birkenau. Taki los zgotował jej nowo narodzonemu dziecku Anioł Śmierci

Pochodząca z Moraw Ruth Elias trafiła do Auschwitz-Birkenau na przełomie 1943 i 1944 roku. Kobieta wiedziała już wtedy, że jest w ciąży. Ale jako że był to dopiero pierwszy trymestr, zdrowa 21-latka przeszła bez problemu selekcję.

Jednak zgodnie z obowiązującymi w obozie nieludzkimi zasadami ciąża oznaczała dla więźniarek wyrok śmierci. Przez kolejne miesiące Ruth udało się mimo wszystko skutecznie ukrywać swój stan.

W czerwcu 1944 roku w grupie 1000 więźniarek skierowano ją do Hamburga, aby usuwała skutki alianckich nalotów. Po dotarciu na miejsce w końcu jednak odkryto, że młoda kobieta jest brzemienna.

W tej sytuacji wraz z inną ciężarną więźniarką odesłano ją najpierw do obozu w Ravensbrück, a następnie do Auschwitz-Birkenau. Tam kobietami od razu zainteresował się Josef Mengele. Jak czytamy w książce Betiny Anton pt. "Ukrywając Anioła Śmierci":

"Zadawał niezliczone pytania i nie rozumiał, jakim cudem pozwolono przejść przez selekcję dwóm kobietom w ciąży. Zgodnie z jego kryteriami, jak i tymi obowiązującymi w samym Auschwitz, obie powinny natychmiast stanąć w kolejce do komory gazowej.

Jako że niedługo miały urodzić, postanowił je oszczędzić: mogły zatrzymać dzieci. Nie powiedział jednak przyszłym matkom, że ma już w planach eksperyment na noworodkach".

Obie ciężarne trafiły do obozowego ambulatorium, gdzie codziennie odwiedzał je Mengele. W tym czasie Ruth miała okazję na własne oczy zobaczyć skutki wielu pseudonaukowych eksperymentów zbrodniarza.

Gdy wreszcie przyszedł moment porodu, ciężarną zajęła się inna więźniarka, zawodowa położna, Stanisława Leszczyńska. Jak wspominała kilkadziesiąt lat później Ruth Elias:

"Położyłam się na tych kamieniach, bez niczego. I urodziłam śliczną dziewczynkę. Bez mydła. Bez gorącej wody. Bez ręcznika. Bez niczego. We własnych nieczystościach razem z dzieckiem poszłam do mojego łóżka z samym kocem, bez materaca. Przykryłyśmy się".

Mimo tragicznych warunków higienicznych, zarówno matka, jak i noworodek czuli się dobrze. Gdy następnego dnia Mengele dowiedział się o porodzie, długo oglądał Ruth i jej córeczkę, a następnie przystąpił do realizacji swego potwornego planu. Zgodnie z tym, co podaje autorka książki "Ukrywając Anioła Śmierci", "nakazał lekarce ciasno zabandażować piersi matki, aby nie mogła karmić".

"Chciał sprawdzić, jak długo noworodek przeżyje bez pokarmu. Wkrótce potem Ruth poczuła, że jej piersi są pełne mleka. Dziecko było głodne i bez przerwy płakało. Mengele przychodził codziennie, żeby sprawdzić bandaż i obejrzeć noworodka.

Po siedmiu dniach agonii i rozpaczy Maca Steinberg, inna czeska więźniarka, zaoferowała pomoc. Załatwiła strzykawkę z morfiną i przekazała ją Ruth. Powiedziała, żeby zrobiła zastrzyk dziecku.

Maca wyjaśniła, że sama nie może się tym zająć, ponieważ jest lekarką i złożyła przysięgę Hipokratesa. Tłumaczyła, że to jedyny sposób, żeby Ruth mogła przeżyć, bo Mengele już zapowiedział, że następnego dnia pośle matkę i córkę do komory gazowej".

Zrozpaczona matka, nie widząc innego wyjścia, wstrzyknęła swej konającej córeczce morfinę. Dziecko już się nie obudziło. Następnego ranka, gdy pojawił się Mengele, Ruth była gotowa na to, że Anioł Śmierci wyśle ją do komory gazowej.

Zbrodniarza obchodziło jednak tylko dziecko. Kiedy dowiedział się, że noworodek zmarł, stracił całkowicie zainteresowanie Ruth. Kobieta doczekała końca wojny. Zmarła w 2008 roku, krótko po swoich 86. urodzinach. Jej historia doskonale pokazywała, jak całkowicie pozbawionym sumienia człowiekiem był Josef Mengele.

Bibliografia:

• Betina Anton, Ukrywając Anioła Śmierci. Josef Mengele w Brazylii, Wydawnictwo Feeria.
• Ruth Elias, Triumph of Hope. From Theresienstadt and Auschwitz to Israel, Turner Publishing Company 2009.