sadomasochizm

Na początku XX wieku „nawet w kołach lekarskich” termin ten był „obcy i niezrozumiały”. Leon Wachholz, wpływowy biegły sądowy z Krakowa, twierdził, że dla jego kolegów masochizm brzmi jak coś „asyryjskiego, semickiego, w ogóle wschodniego”. Ale na pewno nie seksualnego.

Sadomasochizm jest w społeczeństwie coraz popularniejszy, głównie dzięki książkom takim jak „50 twarzy Greya”. Mimo to wciąż uważany jest za dewiację seksualną. Najnowsze badania pokazują jednak, że ludzie lubujący się w tego rodzaju seksie wcale nie muszą mieć zaburzeń.

Klaps wymierzony w pośladek, igraszki z kajdankami, czy wiązanie podczas seksu - część z nas bardzo lubi te formy gry wstępnej. Niektórzy wręcz nie wyobrażają sobie bez tego satysfakcjonującego seksu. Czy to jest groźna dewiacja, a może akceptowalna odmienność? Gdzie leży granica, kiedy dominacja i ból dodają pikanterii w łóżku, a kiedy są już zachowaniem niebezpiecznym dla zdrowia i życia?

Zaczyna się od namiętnego pocałunku. Spragnione usta zatracają się w dzikim tańcu. On przygryza jej wagi, ona mocno ssie jego język. Chwilę później zrzucają z siebie ubranie. Dotykają się, co jakiś czas odpychają z przekory, by za moment z powrotem siłą do siebie przyciągnąć. Kąsają się, szczypią, ciągną za włosy. „Nigdzie mi już nie uciekniesz! Zaraz Ciebie zjem całą!” – zabawa w sypialni często do złudzenia przypomina akt przemocy...