wózek inwalidzki

Marcin Bosak ma za sobą poważne problemy zdrowotne. Przed laty zdiagnozowano u niego guz rdzenia kręgowego, który mógł odebrać mu sprawność. Zmagał się także z depresją. 9 września 2025 roku aktor świętuje 46. urodziny.

20-letnia Aboli Jarit od urodzenia cierpi na rzadką chorobę, przez którą nie rozwijała się jak rówieśnicy. Mierząca zaledwie metr wzrostu kobieta nie poddała się jednak i każdego dnia stara się spełniać swoje marzenia.

Jak wygląda centrum Warszawy z perspektywy osoby poruszającej się na wózku? Okazuje się, że przemieszczanie się po stolicy nie jest proste, bo pełno tam schodów i przejść podziemnych. W tym odcinku dziennikarka Monika Sikorska musi wyruszyć w podróż i komunikacją miejską dostać się do jednej z najdalszych dzielnic Warszawy – Ursusa. Szybko się przekona, że osoby z niepełnosprawnością mają bardzo trudne zadanie. Zjazd na odpowiedni peron, kupno biletu i wejście do wagonu kolejki to nie lada wyzwania dla kogoś, kto jeździ na wózku. Czy ludzie chętnie pomagają osobom na wózkach? Czy można liczyć na czyjąś pomoc, gdy nie działa winda? O tym przekonacie się w 4. odcinku programu „Na własnej skórze”.

Jest wiele takich rzeczy, które interesują ludzi i wywołują myśli: "ciekawe, jak to smakuje, pachnie, czy to boli, czy jest niebezpieczne i niewygodne, a może wręcz przeciwnie". Postanowiliśmy więc odpowiedzieć na te wszystkie pytania. Monika Sikorska będzie dla Was testować te pomysły, których sami nie odważyliście się sprawdzić na własnej skórze. Tym razem sprawdziła, jak to jest poruszać się na wózku w Warszawie. Okazało się to nie lada wyczynem, zwłaszcza gdy przyszło jej zmierzyć się z wysokimi krawężnikami i niedostosowanymi do potrzeb osób niepełnosprawnych progami w sklepach.

"Z Torwaru do Saskiej jest niecałe 3 km. Dla sprawnego to lajtowy spacer. Niepełnosprawny jednak nie ma możliwości przedostania się na drugą stronę Wisły przez najbliższe trzy mosty" – podkreśla Karolina Zaremba, która asystuje swojej niepełnosprawnej koleżance.

Ma 22 lat i poważną chorobę stawów. Ze względu na nią nie może poruszać rękami ani nogami. Nie przeszkadza mu to jednak w realizowaniu pasji: projektowaniu odzieży i wykonywaniu makijaży - wszystko robi za pomocą ust. Talent Pawła Majerczyka dostrzegła sama Ewa Minge.

Jeszcze kilka lat temu nikt nie dawał nadziei, że odzyska zdrowie. Tuż po tragicznym wypadku lekarz powiedział jej mamie, że już nigdy nie będzie mogła chodzić. Dziewczyna łatwo nie zamierzała się poddać. Wiedziała, że na swoim ślubie musi stanąć o własnych siłach i dokonała niemożliwego.

Pasażerka na wózku inwalidzkim wybrała się w podróż PKP Intercity. Mimo że kupiła bilet na specjalny, dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych pociąg, nie chciano jej pomóc wnieść wózka do środka. Gdy w końcu, dzięki pomocy kilkunastu osób, udało jej się to, spędziła kilka godzin przy drzwiach do toalety, zamiast w komfortowym wagonie.

Na pierwszy rzut oka mało kto przypuszczałby, że Lucyna i Iza uprawiają sport. W dodatku ekstremalny – bo tym właśnie jest w Polsce jazda na wózku inwalidzkim.

Mówią o sobie sarkastycznie: trzecia płeć. Niby kobiety, ale większość zauważa najpierw wózek – reszta jest nieważna. Bo po co? Wszystko jasne. Niepełnosprawna. Niepełna. Niewygodna. Kłuje w oczy. Nie pasuje. Mężczyźni na wózku mają to samo, tylko trochę im łatwiej. Bo są mężczyznami. A one dostają od życia po tyłku nie tylko z powodu niepełnej sprawności, ale i płci.