schizofrenia paranoidalna

- Buntowałam się. Nie chciałam dopuścić do siebie myśli, że jestem chora na coś takiego, choć wszystko przecież na to wskazywało. Przez półtora roku walczyłam z diagnozą. Nie chciałam brać leków, słychać psychiatry, lekarzy w szpitalu - mówi Wirtualnej Polsce Róża Staszewska, autorka publikacji "Schizofreniczka".

– W momencie krytycznym siostra wezwała karetkę, zabrano mnie do szpitala psychiatrycznego. To było trudne doświadczenie. Uważałam, że choroba jest mi wmawiana – opowiada Katarzyna Parzuchowska, autorka bloga o schizofrenii, która od sześciu lat jest w okresie remisji choroby.

- Zaczęło się od stanów depresyjnych. Byłam coraz bardziej smutna i wycofana. Przestałam rozmawiać z ludźmi. Dzieciaki się ze mnie śmiały, bo zdarzało wskazać na pustą przestrzeń i pytać: "Ty też to widzisz?" - opowiada olimpijka, Natalia Brzykcy.

"Rodzina dorosłego schizofrenika wiele lat musi pokornie znosić 'dziwactwa, wariactwa, dziwne przemowy, przekonania i insynuacje'. Nikt się nimi nie interesuje, a już o pomocy nie ma mowy". Tak Bożena opisuje życie ze swoim synem, który od 19 lat choruje na schizofrenię paranoidalną.

Michał od osiemnastu lat cierpi na schizofrenię paranoidalną. Od dwóch lat jest w okresie reemisji - dzięki przyjmowanym lekom objawy choroby są minimalizowane. W rozmowie z Marianną Fijewską obala mity związane ze schizofrenią.