AAA
"Mamo, czy to prawda, że to rodzice kupują prezenty, a nie Mikołaj?"
Pytanie zadano niewinnym tonem, córka rzuciła je ot tak w eter podczas zakupów nie mając bladego pojęcia, że właśnie wbija matce kołek w serce.
"A kto ci to powiedział?"
"Maks w szkole".
"Maks w szkole".
Maks automatycznie wskoczył na moją czarną listę. Tyle lat misternych knowań, spiskowania, udawania i ściemniania własnych potomków, żeby tylko uwiarygodnić istnienie pewnego brodatego gościa i jakiś Maks próbuje zniweczyć wszystkie moje wysiłki jednym zdaniem?
Nasze hity
"Porozmawiamy o tym w domu, teraz wybierz sobie jogurty" - zakończyłam szybko temat. Zgodnie z moimi przewidywaniami sprawa się rozmyła; zanim doszłyśmy do domu kwestia Mikołaja wsiąkła w czarną dziurę spraw wypartych z umysłu przez pracę domową, walkę o dostęp do komputera, walkę o niejedzenie obiadu, kłótnie z bratem i tym podobne elementy codzienności. Jednak mi sprawa świętego brodatego zaległa na wątrobie. Zaczęłam się zastanawiać: czy w erze szeroko dostępnych dziecięcych dóbr wszelakich istnienie Świętego Mikołaja ma jeszcze sens?
Kiedyś sprawy wyglądały inaczej. Sklepy świeciły pustkami, więc każdy prezent, nie tylko gwiazdkowy, który nie pochodził z pobliskiego kiosku Ruchu, stanowił cud, dziw nad dziwy i szybko zamieniał się w lokalną atrakcję. Moja śpiewająca po hiszpańsku lalka odbyła 30 lat temu tournée po całym osiedlu i odniosła tak duży sukces, że do dziś żałuję iż bliski kontakt III stopnia koleżanek z zabawką nie był biletowany. Zostałabym krezusem jeszcze w podstawówce.
Wyprawy do Baltony lub Peweksu były świętem, mały człowiek stał przy ladzie i po prostu gapił się i ślinił: Barbie, Matchbox, Lego, Duplo, Milka - zawrót głowy! I jeszcze te walkmany, zegarki elektroniczne z melodyjkami, magnetowidy, które całą rodzinę ustawiały na szczycie hierarchii osiedlowej...
Samo patrzenie było atrakcją i wyliczanie w myślach, cóż to ja bym sobie kupiła! O zakupach mowy nie było, rodzice stali w kolejce po szynkę „Krakus” i kawę i na takie wyliczanki czasu nie mieli. Ale za to kiedy pod choinką znalazło się takiego żelaźniaka albo jakąś zagraniczną lalę, to człowiek skakał ze szczęścia!
Kiedyś sprawy wyglądały inaczej. Sklepy świeciły pustkami, więc każdy prezent, nie tylko gwiazdkowy, który nie pochodził z pobliskiego kiosku Ruchu, stanowił cud, dziw nad dziwy i szybko zamieniał się w lokalną atrakcję. Moja śpiewająca po hiszpańsku lalka odbyła 30 lat temu tournée po całym osiedlu i odniosła tak duży sukces, że do dziś żałuję iż bliski kontakt III stopnia koleżanek z zabawką nie był biletowany. Zostałabym krezusem jeszcze w podstawówce.
Wyprawy do Baltony lub Peweksu były świętem, mały człowiek stał przy ladzie i po prostu gapił się i ślinił: Barbie, Matchbox, Lego, Duplo, Milka - zawrót głowy! I jeszcze te walkmany, zegarki elektroniczne z melodyjkami, magnetowidy, które całą rodzinę ustawiały na szczycie hierarchii osiedlowej...
Samo patrzenie było atrakcją i wyliczanie w myślach, cóż to ja bym sobie kupiła! O zakupach mowy nie było, rodzice stali w kolejce po szynkę „Krakus” i kawę i na takie wyliczanki czasu nie mieli. Ale za to kiedy pod choinką znalazło się takiego żelaźniaka albo jakąś zagraniczną lalę, to człowiek skakał ze szczęścia!
oceń
