narzekanie

Od lat słyszymy, że "życie jest ciężkie", a cierpienie czyni człowieka lepszym. Coraz więcej osób zaczyna jednak podważać ten sposób myślenia i zastanawiać się, czy nie nauczyliśmy się przypadkiem gloryfikować smutku, zmęczenia i poczucia krzywdy zamiast po prostu pozwolić sobie na spokojne, dobre życie.

– Już mam wyjść z pracy, ale właśnie wtedy zjawia się ktoś ze sprawą, która nie może czekać. Żaden problem, bo przecież nie mam życia prywatnego – mówi Katarzyna, trzydziestosześciolatka pracująca w jednej z firm na warszawskim Żoliborzu. Praca w biurze boli nas z wielu powodów i czasami najmniejszym problemem jest kucie w krzyżu z powodu dzikiej jogi przed monitorem komputera. Jak się okazuje, nic nas tak nie wykurza, jak nieposłuszny sprzęt komputerowy i oczywiście współpracownicy.

Zrzędzące matki, które wysoko stawiają poprzeczkę swoim córkom, znowu mogą powiedzieć: „A nie mówiłam?” W jakiej kwestii tym razem miały rację? W kwestii strofowania, narzekania, czy jak kto woli – suszenia głowy. Badania University of Essex pokazały bowiem, że dziewczynki wychowywane przez gderające matki, odnoszą większe sukcesy w życiu.

Choć narzekanie na swoją figurę bywa postrzegane jako sposób na wzmocnienie więzi społecznych, kobiety, które często źle mówią o sobie są mniej lubiane przez otoczenie.

Miłość to fantastyczne uczucie, przez niektórych naukowców porównywane do stanu po użyciu narkotyków. Endorfiny, hormony szczęścia, często "podsuwają" nam myśl, że ten stan będzie trwał wiecznie. Niestety, statystyki są bezlitosne. Jeżeli dziś weszłabyś w związek małżeński, masz niemal 50 procent szans na to, że czeka cię rozwód. Dlaczego tak wiele par się rozstaje, często w kłótni i z wzajemnymi pretensjami?

Narzekanie, chorobliwa zazdrość, wytykanie błędów – wydaje się, że to zachowania wręcz typowe dla kobiet. Robiły tak nasze matki, babki i prababki. A mężczyźni od wieków, na samą myśl o kobiecym „fochu”, mają ochotę uciekać, gdzie pieprz rośnie.

Paul Bettany ma dość "jęczących aktorów". Brytyjski aktor skrytykował ostatnio kolegów po fachu, którzy narzekają na swój ciężki los.

Ten świat jest okropny. Z tymi ludźmi to się nie da dogadać. Ta dzisiejsza młodzież jest taka hałaśliwa. Beznadziejne było to szkolenie, szkoda mojego czasu. Mąż znowu nie zauważył, że parę rzeczy jest w domu do zrobienia. Wszystko od lat jest tylko na mojej głowie…

Mogłoby się wydawać, że osoby, które ciągle narzekają i zawsze widzą szklankę do połowy pustą mają trudniej w życiu, niewiele rzeczy ich cieszy, a nawet jeśli przytrafia im się coś dobrego, to nie potrafią tego zobaczyć w kolorowych barwach. Okazuje się jednak, że bycie pesymistą może mieć swoje dobre strony.