małgorzata pindera

Każdego roku Prowansja, kraina kojarzona z lawendą, oliwkami i winem, staje się areną walk byków, a w tutejszych miasteczkach rozgrywają się sceny niczym w hiszpańskiej Pampelunie. Rozpędzone i przerażone byki biegną ulicami miasta, ku uciesze młodych mężczyzn, którzy usiłują się z nimi ścigać.

Nazywają ją „wietrznym miastem”. Fale Atlantyku rozbijają się tu o z wściekłością o nadbrzeżne skały, a nad potężnymi, obronnymi murami otaczającymi medinę wyrastają biało- niebieskie domy. Wszystko to potęguję aurę tajemniczości, i sprawia, że Essaouira od dawna przyciąga artystów z całego świata.

Jeszcze kilkadziesiąt lat temu był tutaj pustynny piach, dzisiaj w otoczeniu zielonych palm wznoszą się ogromne budowle ze szkła i aluminium. Dubaj mimo kryzysu wciąż pozostaje synonimem przepychu i bogactwa, gdzie wszystko musi być największe i najdroższe.

Litery BRASOV na górze Tampa widać z daleka. Białe na tle naturalnej zieleni wyglądają niczym znany na całym świecie napis Hollywood. Ale to do naszego Krakowa porównywane jest jedno z najpiękniejszych miast Transylwanii. I chociaż nie ma tu Wawelu, podobieństw z wawelskim grodem znajdziemy w Braszowie wiele.

Z daleka wyglądają niczym wycięta z tektury dekoracja. Dopiero, gdy podchodzę bliżej, widzę, że to żywe stworzenia. Jedne ucztują w gałęziach, inne próbują wspinać się po sękatych pniach na górę. Każda potrafi zjeść kilka kilogramów owoców, z których uzyskuje się słynny olej nazywany „płynnym złotem Maroka”.

Całe centrum stolicy Armenii jest różowe. Wszystko to za sprawą tufu – skamieniałego popiołu wulkanicznego, z którego wzniesiono większość budowli w mieście. Tuf może mieć różną barwę: od pomarańczowego, poprzez żółty, niebieski, brunatny, szary. Ten w Erywaniu ma kolor ciemnego różu.

Morze zawsze miało ogromny wpływ na historię tego litewskiego kurortu. Podobno fale morskie sięgały aż do okiennic rybackich domków i stąd wzięła się nazwa miasta. Tutejsze legendy też związane są z morzem.

Obok lawendy, oliwek i wina targi są symbolem Prowansji. Odbywają się każdego dnia w innym miasteczku i ściągają tłumy zarówno miejscowych, jak i turystów.

W naturalnej scenerii jaskiń turyści, jak w „Piekle” Dantego, spotykają przeklęte dusze i przechodzą przez dziesięć piekielnych kręgów. Nie trzeba specjalnej scenografii, aby wyobrazić sobie, że znajdujemy się w czeluściach piekła.

Każdy kraj ma swoje dwa światy. Jeden jest bogaty, drugi biedny, jeden uchodzi za nowoczesny – drugi jest synonimem zacofania. O tych stereotypach Francuzi nakręcili udaną komedię „Jeszcze dalej niż północ”.

Xinaliq - najwyżej położoną na Kaukazie wieś ze względu na położenie i kamienną zabudowę niektórzy nazywają azerbejdżańskim Tybetem. Jeszcze kilka lat temu przez sześć miesięcy w roku była ona odcięta od świata, teraz można się tam dostać drogą asfaltową.

Panna młoda w białej sukni z welonem, pan młody w ciemnym garniturze – na pozór obrazek ten niczym się nie różni od tych, jakie znamy z naszych rodzimych ślubów. Obyczaje ślubne na Kaukazie są bardzo bogate, a wesele na kilkaset osób nie należy do rzadkości. Orszak ślubny można spotkać przed meczetem, chrześcijańskim kościołem i pogańską świątynią. Bo tak różnobarwny jest cały Kaukaz.

Niedaleko miasta Sisian w południowo–wschodniej Armenii znajduje się niezwykłe miejsce. To Zorac Karer – nazywane ormiańskim Stonehenge. Na powierzchni ponad 7 hektarów znajdują się starożytne grobowce, wokół których stoi ponad dwieście kamieni, różnej wielkości i o różnych kształtach. Dlaczego ustawiono je tutaj, wśród surowych gór, wciąż pozostaje tajemnicą.