Dakota Fanning w okładkowej sesji „Elle Canada”

Ostatnio w jej aktorskim portfolio pojawił się film „Amerykańska sielanka” w reżyserii Ewana McGregora, którego światowa premiera miała miejsce miesiąc temu. Oprócz nowych filmowych przedsięwzięć, Dakota Fanning często angażuje się w różnego rodzaju projekty modowe. Nie tylko jest stałą bywalczynią najważniejszych pokazów luksusowych marek, ale również regularnie pozuje w sesjach najlepszym fotografom modowym.

Obecnie została gwiazdą okładkowej sesji listopadowego numeru pisma „Elle Canada” i stanęła przed obiektywem fotografa Maxa Abadiana. W romantyczno-rockowych stylizacjach pomysłu Juliany Schiavinattob pojawiły się koronkowe koszule i sukienki z falbanami oraz lateksowe ubrania i skórzane gorsety.

Sesji towarzyszy wywiad z młodą aktorką, w którym opowiada m.in. o dorastaniu w filmowej branży, jak również o stresie w pracy. Czy dorastanie przed kamerą wpłynęło na nią bardzo?

- Nie sądzę, żeby to miało jakiś szczególny wpływ. Myślę o sobie jako o pewnej siebie osobie. Oczywiście, każdy chciałby zmienić pewne rzeczy – jeśli ktoś mówi, że nie, to jest wielkim kłamcą! Kiedy siedzisz w aktorstwie i zajmujesz się tym z właściwego powodu, to ma to dla ciebie o wiele większe znaczenie niż to, jak wyglądasz - odpowiedziała aktorka.

Gwiazda wyznała, że jedyne, co podważa jej pewność siebie, to trema.

- Boże, to naprawdę trudne! Czasami jestem przerażona, kiedy muszę wypowiadać się publicznie, więc wymaga to ode mnie przełamania się. Głównie dotyczy to sytuacji, w których mówię coś na żywo – nieprzypadkowo nigdy nie występowałam w teatrze. Boję się tego, więc tym bardziej powinnam się z tym zmierzyć. I pewnie kiedyś się przełamię. Możliwe, ze kiedyś sama siebie zaskoczę. Często zastanawiam się zanim coś odpowiem, bo nie lubię robić rzeczy, które podważają moją pewność siebie.

Fanning opowiedziała również o swojej przemianie z dziecięcej gwiazdy w doświadczoną młodą aktorkę.

- Był taki okres, kiedy czułam, że ludzie nie pozwalają mi dorastać. Przez chwilę myślałam, że albo pozwolę w ten sposób się definiować i powoli udowadniać coś innym, albo zapomnę o tym wszystkim i pozwolę, by sprawy toczyły się w swoim tempie. Mogłam sięgać się złych metod, na siłę udowadniać coś ludziom, ale nie potrzebowałam tego robić. Zaczynałam jako sześciolatka, a teraz mam prawie 23 lata – to naprawdę kawał czasu.