alicja krata (strona 4 z 6)

Źródła i problemy wielu małżeństw tkwią w toksycznych, uzależniających relacjach między jednym z małżonków a jego rodzicami czy rodzicem. Często mówi się o tym, że silny związek syna i matki nie pozwala mu rozpocząć wolnego, dorosłego życia i budować relacji z partnerką.

W dzisiejszych czasach rzadkością jest spotkanie osoby, która może o sobie powiedzieć, że prowadzi spokojne życie, nie doświadcza stresu i nie wie, czym on jest. Stres stał się nieodłącznym elementem naszej codzienności. Często niestety utrudnia nam funkcjonowanie i obiera siły.

Do osób, które kończą 50 lat, docierać zaczyna to, że przeżyli pół wieku, jak też z pewnością mają już połowę własnego życia za sobą. To ważny czas, więc warto przeżywać go świadomie. Daje szansę dojrzałego rozwoju i wielu nowych doświadczeń na drodze samorealizacji.

Żyjemy w czasach nastawienia na samorealizację. Każda osoba ma dziś szansę lepiej poznawać siebie, rozwijać się, zmieniać. Dostępnych jest wiele wartościowych książek psychologicznych, coraz częściej korzystamy z pomocy terapeutycznej, szkoleń czy warsztatów rozwoju osobistego.

Zazdrość jest emocją znaną wszystkim, którzy kochają. Pojawia się niezależnie od naszej woli, najczęściej łatwo jej ulegamy. To co robimy pod wpływem zazdrości możemy ocenić w kategoriach moralnych jako dobre czy złe. Z zachowania tego nie zawsze jesteśmy zadowoleni. Dopiero po fakcie stwierdzamy, że nasze działanie nie miało sensu. Jak walczyć z zazdrością?

Podstawą inteligencji emocjonalnej jest zdolność uświadomienia sobie swoich emocji w momencie ich pojawienia się. Psychologowie podobnie jak postrzeganie własnych procesów myślowych określają „metapoznaniem”, tak odbieranie własnych emocji nazywają „metanastrojem”.

Emocje powstają poprzez połączenie naszych myśli, zmian fizjologicznych oraz zachowań. Są reakcją na wydarzenia zewnętrzne, na zachowania innych, na ich komunikaty, wyrażane opinie, też na własne myśli. Czasem są tak silne, że trudno nam w pierwszej chwili zapanować nad nimi.

Wszystko runęło, nie ma już na co liczyć. Ona wyprowadziła się z dzieckiem. On zakomunikował, że ma dość takiego związku bez miłości i odszedł. Albo też oboje stwierdzają, że coś się wypaliło i dalsze życie razem już sensu nie ma, więc trzeba się rozstać.

Emocje i uczucia są istotną częścią ludzkiej natury. Nie możemy ich nie odczuwać, pojawiają się na skutek tego, co się wydarza, okoliczności, komunikatów innych osób, własnych myśli. W języku potocznym i w literaturze słowa „emocje” i „uczucia” są często używane zamiennie. Jest jednak między nimi pewna różnica.

Komunikujemy: „czuję się dobrze”, „czuję się okropnie”, „czuję się beznadziejnie”, będąc przekonani, że mówimy o naszych uczuciach. Tymczasem w ten sposób nie wyrażamy emocji, tylko nasze myśli, interpretacje, oceny. W ten sposób ani sami nie wiemy, co czujemy, ani nie wie tego nasz rozmówca, do którego kierujemy nasze słowa.

Nasz umysł funkcjonuje tak, że na podstawie wiedzy, doświadczeń, informacji, które zbieramy w życiu, dokonuje analizy tego, co się dzieje w danej chwili, stawia diagnozy, tworzy hipotezy. Oceniamy, opiniujemy, interpretujemy sytuacje życiowe poprzez nasz własny filtr. Czasem niesłusznie osądzamy innych…

Nie możemy się ze sobą nie komunikować, jesteśmy wzajemnie zależni od siebie. Słowa, gesty, zachowania, działania innych ludzi mają wpływ na to, co przeżywamy. Także ktoś może poczuć się lepiej lub gorzej za sprawą naszych czynów albo naszego sposobu porozumiewania się.

Przychodzą w życiu takie chwile, gdy pod wpływem pewnych wydarzeń, nagle uświadamiamy sobie, że nie jesteśmy zadowoleni z tego, w jaki sposób funkcjonujemy, jak postępujemy w stosunku do naszych bliskich, jak traktujemy sami siebie. I rodzi się w nas bunt, sprzeciw. I zaczyna budzić się motywacja, aby dokonać zmian.

Człowiek, który jako jedyny wzorzec miłości od najmłodszych lat poznał jedynie mechanizm uzależnienia, jako dorosła osoba doświadcza i przejawia cały szereg zachowań, postaw, które są w sprzeczności z potrzebami autonomii i wolności. W ten sposób żyje w nieustannym stresie, wywołanym wewnętrznymi konfliktami.

W konfliktowych sytuacjach upieramy się często, że „jesteśmy jacy jesteśmy” i nie możemy nic zmienić. Pogląd ten jest bardzo wygodny, bo zawsze można użyć go jako usprawiedliwienia, oskarżyć drugą stronę, zrzucić na nią odpowiedzialność za swoje trudności i problemy.

Często myślimy o złości, utożsamiając ją z reakcjami pod jej wpływem – atakami, agresją, złośliwością, przemocą. Złość jednak to nie jest zachowanie; złość to emocja. Bardzo niewygodna, doskwierająca, więc mamy tendencje do tego, aby jej unikać, uciekać od niej.

Marzeniem wszystkich rodziców jest wychowanie dzieci na szczęśliwe, samodzielne, odpowiedzialne osoby, zadowolone ze swojego życia i zdolne do miłości. Nie ma lepszej strategii do osiągnięcia tego celu jak relacje oparte na empatii, czułości, zrozumieniu.

Przeżywając zazdrość często szukamy własnego szczęścia poprzez naszego partnera. Jesteśmy szczęśliwe jedynie wtedy, kiedy on jest przy nas, zapewnia o miłości, potrzebuje, pragnie itp. A bez niego czujemy się samotne, niedocenione, a nawet niepełnowartościowe.

Emocje podczas kłótni małżeńskich rosną gwałtownie i trudno je opanować. Powstają jako reakcja na trudną sytuację, niezależnie od naszej woli. Nie możemy ich nie przeżywać ani od nich uciec, kiedy się wzmagają. Niestety skłaniają nas często do działania niewłaściwego, nieskutecznego.

Oksytocyna – zwana hormonem miłości, kojarzy się nam głównie z ciążą, porodem i macierzyństwem. Tymczasem ten neurohormon (syntetyzowany w podwzgórzu i magazynowany w tylnym płacie przysadki mózgowej) nie jest tylko domeną kobiet.

Na ogół zdajemy sobie sprawę, że problemy w związku mają swoje źródło w różnicach wzorców wspólnego życia. Mimo to niewiele o tym rozmawiamy przed ślubem, przed rozpoczęciem wspólnego życia. A potem… Okazuje się, że wszystko miało być inaczej. Tylko jak?

Osądzanie to ciągła ocena rzeczy i ludzi jako właściwych albo niewłaściwych, dobrych albo złych, korzystnych lub niekorzystnych itp. Osądzanie innych i/lub samego siebie jest przyczyną wielu niewygodnych emocji, niezadowolenia z życia, trudnych stanów wewnętrznych.

Życie – układanka scen, krajobrazów, zdarzeń, okoliczności, myśli, uczuć, snów. Historia składająca się z wielu rozrzuconych elementów, które układamy w pewną całość. Odkrywanie i poznawanie siebie na nowo, coraz większy wgląd i rozszerzanie własnej przestrzeni. Taka metafora posłużyła Natalii Smirnoff jako temat debiutanckiego filmu pt. „Puzzle” (Argentyna, Francja 2010). Film ujmuje swoją naturalnością, prostotą i szczerością. A przede wszystkim – jest autentyczny jak życie, bez udawania, bez kolorowania, bez tajemnic.

W ostatnich latach obserwujemy wokół siebie coraz więcej przypadków rozpadu rodziny, wzrastającą liczbę rozwodów i rozstań małżonków. Nierzadko konsekwencje decyzji dorosłych ponoszą też dzieci, postawione przed faktem dokonanym, nie mające wpływu na tę sytuację.

Mimo wielu zmian w naszym społeczeństwie związanych z postrzeganiem obydwu płci, często jeszcze role mężczyzny i kobiety są rozróżniane w taki sposób, że ON jest odpowiedzialny za dostarczanie środków do utrzymania i funkcjonowania rodziny, a ONA zajmuje się domem i dziećmi.