alicja krata (strona 3 z 6)

Żyrafa mówi w sposób, który nie rani, niczego nie żąda, nie osądza i nie oskarża, nie formułuje nakazów i zakazów, nie porównuje. Nie wywiera nacisku i daje innym wolność wyboru co do własnych zachowań, odnosząc się do nich z szacunkiem. Zachowuje spokój i dystans.

W komunikowaniu się skupiamy się głównie na tym, w jaki sposób mówimy, jak przekazujemy informacje, aby były jasne i zrozumiałe oraz dotarły do rozmówcy. Rzadko zwracamy uwagę na to, że we wzajemnym porozumiewaniu się równie ważne jest słuchanie.

Słowiańska natura pozwala wierzyć, że romantyczne wzloty wystarczą, aby pokonać wszelkie trudności. Zakochanym w okresie narzeczeństwa szkoda czasu na uzgadnianie zasad wspólnego pożycia małżeńskiego. Są przekonani, że pasują do siebie jak dwie połówki jabłka. Są pewni, że miłość ze wszystkim sobie poradzi i wybaczy, nawet gdy pojawią się niedociągnięcia i trudności.

Każdy potrzebuje i szuka w życiu miłości. Zdarza się, że ludzie czasem wybierają (świadomie bądź nieświadomie) kilku partnerów, aby przeżywać z każdym inny rodzaj miłości. Albo próbują całe życie być z jedną osobą, gdyż dążą do miłości związanej z ideałami religijnymi.

Konflikty w codziennym życiu są zjawiskiem powszechnym i nieuniknionym. Zamiast bać się ich i zaprzeczać ich istnieniu, warto nauczyć się świadomie je rozwiązywać, dążąc do współpracy. Zanim do tego dojdziemy, trzeba przyjrzeć się, jak reagujemy w trudnych sytuacjach.

Konflikty są częścią naszego zawodowego życia. Zdarzają się codziennie, nacechowane są silnymi emocjami i trudnościami w komunikacji. Napięcia między współpracownikami wynikać mogą ze złej organizacji pracy, braku informacji, niesprawiedliwego podziału zadań, rywalizacji i walki o władzę itp.

Konflikty w miejscu pracy są zjawiskiem powszechnym i nieuniknionym. Zamiast bać się ich i zaprzeczać ich istnieniu, warto nauczyć się nimi zarządzać. Nierozwiązane spory bowiem eskalują, co niszczy relacje, a w konsekwencji zmniejsza efektywność i wydajność pracy.

Konflikt najczęściej postrzegamy tylko w negatywnych aspektach. Mamy tendencje do widzenia w trudnych spornych sytuacjach jedynie zagrożenia. Wynika to na ogół z błędnych wzorców wychowawczych, mających swoje źródło między innymi w lękach przed silnymi emocjami i nawykach zaprzeczenia im.

Rozstajemy się, gdyż przez dłuższy czas nie umiemy sobie poradzić z kryzysem, nie potrafimy ze sobą rozmawiać i rozwiązywać piętrzących się konfliktów. Gdy problemy wciąż mnożą się lub potęgują, małżonkowie tracą siły i wiarę w to, że można jeszcze coś razem zbudować.

Każdy, kto przekazuje komunikat innej osobie, pragnie, aby on do niej trafił. Ważne jest, aby zarówno treść wypowiadanych zdań była jasna i tak sformułowana, aby mogła dotrzeć do adresata, jak też, aby on był gotowy na jej wysłuchanie oraz zrozumiał ją zgodnie z intencją nadawcy.

Sztuka porozumiewania się jest umiejętnością budowania bliskiego kontaktu i atmosfery współpracy. Na co dzień o tym często zapominamy, stosując metody wywołujące skutki wprost przeciwne. Zamiast zrozumienia pojawia się oddzielenie, tworzą się mury i niszczą się relacje.

Do tanga trzeba dwojga – dopasowanie się w związku tak, aby on rozwijał się, trwał, był harmonijny i energetyzujący jak taniec, wymaga udziału, zaangażowania, chęci i umiejętności obojga partnerów. Nie zawsze jest to możliwe, choć pierwsze wspólne kroki nadzwyczajnie współgrają i budzą nadzieję na satysfakcjonujące zgranie i dopasowanie.

Trwanie w myślach, które krytykują, osądzają innych ludzi czy też siebie samego, sprawia, że nie możemy poczuć się komfortowo, zadbać o swoje potrzeby i realizować pragnień. A im bardziej nam niewygodnie „w środku”, tym negatywnych, męczących myśli i emocji pojawia się więcej.

Każdy związek przeżywa wiele konfliktów i kryzysów. Mogą one być twórcze, gdy partnerzy chcą być nadal ze sobą, wspólnie pokonują trudności i znajdują pomysły na to, aby lepiej funkcjonować. Podstawą są rozmowy z otwartością na wzajemne wysłuchanie i zrozumienie.

Małżonkowie decydują się na rozstanie, składają pozew o rozwód do sądu, dzielą majątek. Jedno wyprowadza się, albo oboje zmieniają miejsce zamieszkania. Często pojawiają się albo od dawna istnieją w ich życiu nowi partnerzy. Wszystko to wydaje się być trudne dla dziecka, więc na ogół ukrywają przed nim większość informacji, uważając, że w ten sposób je chronią.

W ostatnim pięćdziesięcioleciu coraz bardziej docenia się rolę tzw. inteligencji emocjonalnej. Zależą od niej sukcesy życiowe, zarówno w obszarze budowania relacji i związków, jak też współdziałania i współpracy z innymi ludźmi w sferach życia zawodowego i społecznego.

Od wieków mężczyzna jako przywódca i obrońca rodziny, musiał być silny fizycznie i mieć cechy wojownika. Kobieta, odpowiedzialna przede wszystkim za wychowywanie swojego potomstwa, była zaś łagodna i opiekuńcza. W ten sposób dopełniali i uzupełniali się wzajemnie.

Rozwodzący się małżonkowie rozstają się ze sobą, ale nie ze swoim dzieckiem. Rodzice zdecydowani na to, że nie są w stanie być już razem, często zapominają o perspektywie dziecka, które uwikłane w tę sytuację, potrzebuje ich miłości i wsparcia, aby przez nią przejść.

On zapracowany, wciąż w swoich biznesach, pilnych do realizacji projektach, zadaniach i priorytetach własnej firmy. Ona aktywna zawodowo, też zaangażowana w pracę, ale po powrocie do domu pragnąca kontaktu, rozmowy, wspólnego spędzania czasu z mężem. Jak zmienić tę sytuację?

Niedokończone sprawy, odkładane w nieskończoność. Piętrzące się dokumenty na biurku. Rachunki do zapłacenia, o których zapomnieliśmy. Wizyta u lekarza, którą mieliśmy odbyć miesiąc temu. Wyjazd na urlop, na który nie możemy znaleźć dogodnego terminu. Gdy zaczynamy myśleć o tym, co planowaliśmy w ostatnich miesiącach, a czego nie udało nam się zrealizować, pojawia się ta sama refleksja - nieustannie brak nam czasu na to, co chcielibyśmy zrobić.

Dzieci przeżywają głębokie poczucie żalu, krzywdy i bezradności na skutek rozstania rodziców. Gdy jedno z rodziców wyprowadza się, dziecko zaczyna tęsknić za nim. Wzmaga się też lęk przed tym, że opuszczą go również ci członkowie rodziny, z którymi mieszka na co dzień.

Kryzys w związku połączony z decyzją o rozwodzie to jest trudny czas, dla rozstających się małżonków. Często, zajęci swoimi problemami, nie zauważają, że dla ich dzieci to niejednokrotnie traumatyczne przeżycie. Może ono objawić się wręcz regresem w rozwoju, szczególnie gdy rodzice pozostają w silnym konflikcie.

Osoby, które trafiają do psychoterapeutów z problemem zdefiniowanym jako uzależnienie, dzięki programom terapeutycznym mogą nauczyć się samodzielnego życia, poznać siebie i brać za siebie odpowiedzialność. Są to często ludzie mający swoje rodziny, dzieci, pracujący zawodowo. Choć są dorośli, to trudno powiedzieć patrząc na ich nałogi, że są dojrzali.

Decydując się na małżeństwo większość par wychodzi z przekonania, że związek sam będzie żył swoim życiem, a miłość trwała dozgonnie. Na etapie zakochania większość par nie dostrzega potrzeby pracy nad budowaniem relacji, pogłębianiem więzi, rozwojem każdego z partnerów.

Kobiety wykształcone, realizujące się w pracy, zajmujące wysokie stanowiska, korzystające z różnych form samodoskonalenia – szkoleń, warsztatów, coachingu, psychoterapii, itd., mają często problem ze znalezieniem odpowiedniego partnera.