alicja krata (strona 5 z 6)

Antonina ma 29 lat i cieszy się swoim życiem singla. Ma przyjaciół, znajomych, nie czuje się samotna. Mama Antoniny - Marianna ma 49 lat i jest zadowolona ze swojej niezależności. Od czasu rozwodu z mężem (15 lat temu) nie zaangażowała się już w żaden poważny związek.

Życie często stawia nas przed trudnymi bardzo wyzwaniami. Jednym z nich jest sytuacja odrzucenia. Odejście partnera, na które nie mamy wpływu. Bezsilność, gdy nie możemy już nic zrobić, gdyż decyzja zapadła, gdy nie ma możliwości wspólnego szukania wyjścia z kryzysu.

O co kobiety bywają zazdrosne? Oczywiście o mężczyznę, na którym im zależy, z którym są w związku. Ale kobieca zazdrość dotyczy też często innych kobiet. Tych, które są atrakcyjne, osiągają sukcesy, mają powodzenie u mężczyzn, dobrze zarabiają, gustownie się ubierają itd.

W codziennym życiu często nie zwracamy większej uwagi na te czynności, które powtarzamy rutynowo. Jedną z nich jest jedzenie. Jadamy posiłki i nie wiemy jak one smakują, w jaki sposób je spożywamy, jaka ilość powoduje nasze nasycenie, jak je dobieramy do pory dnia czy pory roku, w jaki sposób je komponujemy.

Czasem tak bywa, że oceniamy innych ludzi jako trudnych, toksycznych, mamy ich dość, nie chcemy z nimi przebywać. Ich zachowania, postawy, styl bycia drażnią nas, wywołują irytację, często objawiającą się agresją słowną, docinkami, krytyką, atakami albo ucieczką z relacji.

Emocje i uczucia odczuwamy wszyscy w tym jesteśmy do siebie bardzo podobni. Jednocześnie emocje mogą być przeżywane w sposób bardzo indywidualny dla każdego człowieka. Zależą one od tego, na ile zaspokojone są nasze potrzeby, spełnione oczekiwania. Jak możemy zadbać o to, aby się nie zawieść? Co warto wiedzieć o sobie?

Wciąż wiele małżeństw jest przekonanych, że „brudy pierze się we własnym domu”. Konflikty postrzegane są wciąż jako zjawisko niepożądane. Często ciągną się więc latami, bywają wielowątkowe i nabrzmiałe. Przejawiają się tendencje do unikania ich, oddalania.

Oczekiwania i wyobrażenia o tym jak powinno i jak nie powinno wyglądać życie: relacje z partnerem, małżeństwo, rodzicielstwo, podział obowiązków, styl życia, formy odpoczynku itd., tworzymy w dużej mierze w oparciu o nasze doświadczenia wyniesione z domów rodzinnych.

Konflikty małżeńskie często są wynikiem i eskalują z powodu braku lub złej komunikacji między członkami rodziny. Są częścią naszego życia i nie można ich uniknąć, więc warto być ich świadomym, kontrolować je i zarządzać nimi tak, aby możliwe było ich rozwiązywanie.

Rozwodzący się małżonkowie często toczą spory dotyczące spraw majątkowych i wspólnego dorobku, który w momencie rozstania trzeba jakoś podzielić. Jak? Na pół? Czy to będzie sprawiedliwe? A jak uwzględnić to, co każde z małżonków wniosło do wspólnego życia?

Konflikty są nieodłączną częścią naszego życia. Zdarzają się codziennie. W rodzinie, wśród przyjaciół, w szkole, w pracy, w urzędach, sklepach, w biznesie, w polityce itp. Angażują czas i emocje. Odrywają od bieżących zadań, dekoncentrują, zabierają twórcze siły i energię.

W kłótniach małżeńskich często padają komunikaty, które utrudniają, albo blokują kontakt i wzajemne zrozumienie. W sprzeczkach, kiedy uruchamiają się silniejsze emocje, zamiast jasnego wyrażenia potrzeb pojawia się zwykle krytyka, mnożenie zarzutów, oskarżenia, roszczenia, żądania itp.

Jeśli przyjrzymy się naszym potrzebom i oczekiwaniom w zakresie komunikacji międzyludzkiej, to większość ludzi podkreśla, że chciałoby się komunikować jasno, jednoznacznie i precyzyjnie. I najczęściej od razu dodaje ze smutkiem, że nie jest to możliwe.

Na ogół, gdy napotykamy w życiu jakieś trudności, irytuje nas to, że nie umiemy sobie z nimi poradzić. Poruszają nas one bardzo silnie i wywołują trudne stany emocjonalne. Jesteśmy wtedy zwykle rozgoryczeni, wkurzeni, smutni, bezsilni. Często wręcz nie cierpimy siebie.

„Jeśli świt nie wstanie w tobie, nie spodziewaj się słońca od sąsiadów” - mówi przysłowie tybetańskie. Tymczasem najczęściej myślimy odwrotnie. Ulegamy błędnym stereotypom, że to inni ludzie ponoszą odpowiedzialność za nasz nastrój i powinni nam go poprawiać.

Zdarza się w różnych sytuacjach życiowych, że przeżywamy zawody, poczucie krzywdy, złość, żal, smutek. Obwiniamy wtedy o to zwykle osobę, w relacji z którą zdarzyło się coś trudnego dla nas. W istocie jednak reagujemy tak nie na osobę, lecz na swoje własne emocje.

Podjęcie decyzji o odejściu od mężczyzny, z którym przeżyło się wiele lat, często wydaje się jedynym rozwiązaniem. Gdy już związku właściwie nie ma od lat. Gdy nie ma rozmów, czułości, wsparcia, bliskości, zrozumienia. Gdy brak wspólnych planów, działań i marzeń...

W literaturze psychologicznej powszechny jest podział emocji na pozytywne i negatywne. A w życiu? Zdarza się, że chcemy przeżywać tylko te pierwsze uczucia, a tych drugich – nie. Zaprzeczamy ich pojawianiu się w nas, nie przyznajemy się do nich, wypieramy je i tłumimy.

Kolejny rok za nami. Spotkamy się rodzinnie przy świątecznych stołach. Zwykle z utęsknieniem czekamy na ten czas. A kiedy przychodzi, zdarza się, że nie spełnia naszych oczekiwań. Zamiast bliskości, wsparcia, spokoju, zrozumienia, przynosi wiele rozczarowań…

Kobieta jest emocjonalna. Mężczyzna jest racjonalny. Jej wolno płakać, smucić się, rozżalić. Ona ma być uczuciowa. On - powinien być twardy. Nie roztkliwiać się. Nie żalić. Nie wpadać w smutki. Co najwyżej – pokazać czasem męską siłę, krzycząc w złości i stawiając na swoim.

Ten świat jest okropny. Z tymi ludźmi to się nie da dogadać. Ta dzisiejsza młodzież jest taka hałaśliwa. Beznadziejne było to szkolenie, szkoda mojego czasu. Mąż znowu nie zauważył, że parę rzeczy jest w domu do zrobienia. Wszystko od lat jest tylko na mojej głowie…

Coraz więcej osób zdaje sobie dziś sprawę, że większość wzorców interakcji wyniesionych z domu rodzinnego i innych doświadczeń (np. szkolnych), przenosimy do własnego dorosłego życia. Odtwarzamy je w bliskich związkach, wchodząc w znane i dobrze utrwalone role.

Życie czasem stawia nas przed trudnymi bardzo wyzwaniami. Jednym z nich jest odejście małżonka, partnera, przyjaciela, z którym przeżyliśmy wiele lat, z którym czuliśmy się bezpiecznie, dobrze. Jednostronna decyzja, stawiająca drugą stronę przed faktem dokonanym.

Często zdarza się, że krzyczymy na dziecko, aby nas posłuchało. I wcale to nie skutkuje. Pojawia się niechęć, opór albo ucieczka, wycofanie z kontaktu. Krzyk, siłowe nakłonienie dziecka do zrobienia czegoś, czego chcemy, nie są skutecznymi formami porozumiewania się.

Nieudane związki, blizny po zranieniach, czasem rany, które jeszcze się nie zagoiły – wszystko to wraca, gdy próbujemy budować nowy związek. Nie tak łatwo jest zaufać, gdy doświadczyło się zdrady i odrzucenia, gdy ma się poczucie klęski poprzedniego związku.