alicja krata

Dokształcamy się, rozwijamy w obszarach życia zawodowego, a sprawy relacji, więzi, tworzenia wspólnoty z bliską osobą, miłości zostawiamy same sobie. Coś, o co nie dbamy, o co się nie troszczymy, o czym niewiele wiemy, ma na ogół niewielkie szanse na to, aby rozwijać się i przetrwać.

Jedną z ważnych wartości w sposób szczególny związaną z rozwojem człowieka jest nadzieja. Starożytni Grecy pod pojęciem „elpis” rozumieli wszelkie oczekiwanie, ale głównie nadzieję na rzeczy dobre.

Współcześnie o zaletach medytacji mówi się coraz więcej, a wielu specjalistów - psychoterapeutów, psychiatrów, lekarzy zaleca ją jako technikę przydatną w radzeniu sobie ze stresem, traumatycznymi przeżyciami, somatycznymi dolegliwościami.

Choć jest to całkiem nielogiczne i przynosi nam ewidentną szkodę, często powtarzamy bezwiednie to, co nie daje nam i naszemu otoczeniu dobra, nie wspiera nas. Na przykład: oskarżamy, obwiniamy, komunikujemy się z partnerem głównie poprzez wyrażanie pretensji i żali.

W bliskich związkach kobiety często oczekują, że mężczyźni więcej będą z nimi rozmawiali o uczuciach, dzielili się swoimi wewnętrznymi stanami, mówili o swoich problemach. Mężczyźni z kolei zakładają, że kobiety będą podobnie do nich myślały rzeczowo i konkretnie, działały w sposób logiczny i dyskutowały z nimi w oparciu o argumenty.

Dobre związki, w których jest wzajemne zrozumienie, partnerstwo, równowaga, przyjaźń, szacunek i przyciąganie, przeżywają w swojej historii kryzysy, podobnie do tych, które kończą się rozstaniem czy rozwodem.

Często wiele naszej energii życiowej wykorzystywanej jest na podtrzymywanie niechęci, żali i pretensji do naszych bliskich - matki czy ojca, małżonka czy byłego partnera, dzieci. W ten sposób umacniamy się w poczuciu krzywdy i żalach, że nie kochają i/lub nie kochali nas wystarczająco mocno. I żyjemy w nieustannym napięciu, blokując nasze siły i potencjał miłości.

Simin i Nader rozstają się po kilkunastu latach małżeństwa. To Simin - nowoczesna, wyzwolona kobieta, wszczęła procedurę rozwodową. Chce wyjechać za granicę i poprawić warunki życiowe - swoje i córki. On nie godzi się na to, głównie ze względu na wymagającego opieki chorego ojca. Podczas spotkania na sali sądowej, kłócą się, mówią na raz, jedno usiłuje przekrzyczeć drugie i przekonać do swojej racji.

Mindfulness – w języku polskim pojęcie to najczęściej funkcjonuje pod hasłem uważność. Opisuje ono bowiem szczególny rodzaj uwagi: świadomej, nieosądzającej i skierowanej na bieżącą chwilę, jak twierdzi Jon Kabat-Zinn, twórca metody redukcji stresu opartej na uważności (MBSR - Mindfulness-Based Stress Reduction). Określenie wywodzi się od angielskiego przymiotnika mindful – świadomy (czegoś); pamiętający; troskliwy; pomny (czegoś).

W sytuacjach rozstań, rozwodów, pary dochodzą do podobnych wniosków, że nie rozmawiali ze sobą i/lub nie umieli nawiązać dialogu. Wyznają, że dokuczał im brak zainteresowania ze strony partnera, który nie umiał słuchać, mówił za dużo albo w ogóle odmawiał kontaktu.

Sfera zawodowa - współdziałanie i współpraca z innymi ludźmi - pochłania dużą część naszego życia, czasu i energii. Od czego zależy efektywność i sukces, w jaki sposób możemy wpływać na wynik pracy zespołu, jaką rolę pełnią wzajemne interakcje? Warto zastanowić się nad tym skupiając się nad analizą dotyczącą stanu pozytywności.

Gdy okoliczności życia dostarczają nam trudności, gdy ludzie wokół narzekają i wzmacniają w sobie negatywne stany, a na nas, gdy mimo problemów jesteśmy radośni, patrzą jak na przybyszów z innej planety, pamiętajmy, że w każdej chwili mamy wybór i sami decydujemy o tym, na czym koncentrujemy naszą uwagę.

Po rozstaniu i rozwodzie, po definitywnie zakończonym związku, jesteśmy mądrzejsi o kolejne doświadczenia i mamy nadzieję, że nie powtórzymy błędów z przeszłości. Mija wprawdzie trochę czasu, zanim na nowo potrafimy zaufać.

Jak wiele innych rzeczy w naszym życiu, tak i nasze bliskie związki nieustannie podlegają przemianom. Dzieci rosną i zmieniają się ich potrzeby oraz priorytety, praca przestaje być satysfakcjonująca, przyjaciele zajęci swoim życiem zapominają o nas, rodzice są coraz starsi i trzeba im coraz częściej zapewniać pomoc i opiekę.

Spojrzenie z perspektywy, z dystansem oraz empatia są dwiema umiejętnościami, które świadczą o dojrzałości emocjonalnej człowieka. Im bardziej potrafimy postawić się na miejscu kogoś innego, okazać mu zrozumienie, tym bardziej satysfakcjonujące są nasze związki z ludźmi, a sami cieszymy się lepszą kondycją psychiczną i zdrowiem.

Życie jest pełne niespodzianek i zaskakujących okoliczności. Jedyne, co można zrobić, to zaakceptować to, na co nie mamy wpływu i radzić sobie z tym, na co wpłynąć możemy. A możemy. Choćby na jakość własnych myśli, a tym samym na emocje, które one w nas wywołują.

Czasy, w których żyjemy coraz szybciej, korzystamy z wielu ofert zaspokajających nasze potrzeby, ukierunkowują przede wszystkim na konsumpcję. Z pewnością wiążą się z tym korzyści, ale też czyha na nas wiele zagrożeń. Jednym z nich jest zagubienie oraz stopniowe oddalanie się od samych siebie i brak wglądu w to, co nami kieruje, rządzi, steruje.

Mówienie o tym, co partner powinien robić, moralizatorskie ocenianie, osądzanie i oskarżanie często nie przynosi skutku, jakiego oczekujemy – czyli empatii, troski, zrozumienia dla naszych potrzeb i działań, które mogłyby je zaspokoić. Nic dziwnego – takie zachowania wywołują u niego poczucie winy i/lub krzywdy, wzmacniając urazy, potęgując poczucie niezrozumienia, brak doceniania itd. Zareaguje więc niechęcią, agresją lub wycofaniem się.

Każdy ma swoją mądrość, swoją świadomość, własne zasoby i potencjał, aby kreować swoje życie, być w nim najlepszym dla siebie samego specjalistą. Czasem jednak trudno nam w to uwierzyć, brak nam motywacji do zmian, wiary w siebie, odczuwamy zagubienie i zmęczenie. Wtedy może nam pomóc coaching – praca z osobą, która pozwoli nam odzyskać własną moc i uruchomić twórcze siły.

Człowiek w dobie łatwego dostępu do informacji i wiedzy z każdej niemal dziedziny poprzez możliwości, jakie daje internet, uczy się, edukuje i wie coraz więcej. Niejednokrotnie staje się też mentorem, nauczycielem, doradcą, psychoterapeutą, lekarzem itd. dla innych ludzi, przekazując im to, czym sam się zachwyca, co ocenia jako mądre i wartościowe.

Istotne dla naszego rozwoju i poradzenia sobie z trudnościami nie tyle są sytuacje, których doświadczamy, ile własne interpretacje tego, co staje się naszym udziałem. Nasze przekonania, poglądy, opinie mają wpływ na nasz stan emocjonalny, a tym samym na to, jak działa nasz system odpornościowy.

Gdy z małżeństwie pojawia się podejrzenie o zdradę, eskalują emocje, rozmowy okazują się trudne, albo wręcz niemożliwe. Każdy z partnerów tworzy w swoich myślach interpretacje, własne oceny sytuacji. Dopóki nie ma możliwości usłyszeć, jak to wygląda z perspektywy drugiej strony, nie jest w stanie zweryfikować swoich osądów, przekonań, przypuszczeń itd.

We wzajemnym porozumieniu w związkach rzadko zwracamy uwagę na język, którym się posługujemy. Choć wiadomo nie od dziś, że słowa mają swoją wagę, mogą oddalać i tworzyć mury między ludźmi, mogą burzyć kontakt, tworzyć blokady, a nawet ranić. Na co dzień nie zastanawiamy się nad tym, jak i w jakim celu używamy naszego języka.

Niezależnie od wieku, doświadczenia, pełnionych ról potrzebujemy w naszym życiu rozwoju oraz inspiracji, aby był on możliwy. Czasem nie uświadamiamy sobie, jak ważny jest kontakt ze sobą i własnymi potrzebami, na czym polega dokonywanie samodzielnych wyborów, definiowanie celów, wprowadzanie zaplanowanych zmian do własnego doświadczania życia.

„Komunikowanie” – pojęcie to wywodzi się z łaciny: communis – 'wspólny' i wskazuje na proces tworzenia wspólnoty z kimś. „Komunikacja” - określenie to pochodzi od łacińskiego czasownika communico, communicare, co oznacza uczynić wspólnym, połączyć, udzielić komuś wiadomości, naradzać się.