Trwa ładowanie...

"Początek". Odcinek 1. Teraz.

Z naszego łóżka do morza było trzydzieści pięć kroków. Zdążyłam policzyć, zanim zadzwoniła Ewelina, zanim moja bańka pękła. Apartament mieścił się przy samej plaży. Dzieciaki od razu pobiegły się kąpać, a ja przystanęłam na kamiennym tarasie. Dotarło do mnie, że wyglądam jak modelka na zdjęciu w magazynie podróżniczym.
Share
"Początek". Odcinek 1. Teraz.
Źródło: Getty Images
d20a2cz

Nie jakimś przypadkowym zdjęciu. Tym konkretnym, które wycięłam i przymocowałam magnesem do lodówki dawno temu, zanim poznałam Michała. Kobaltowe morze, jasnozłota plaża, białe domki z błękitnymi okiennicami, w tle surowe skały. Od razu postanowiłam, że kiedyś tu przyjadę.

– Zobacz, nie muszę nawet zakładać sukienki ani japonek, wystarczy bikini. Mogłeś kiedyś wejść z łóżka prosto do wody? – przytuliłam się do Michała.

– Uwielbiam cię taką – pocałował mnie w głowę.

d20a2cz

– Jaką?

– Beztroską.

– Filip! – krzyknęłam w kierunku mojego syna, który właśnie usiłował nauczyć Maję i Tolę nurkowania. Zbiegłam z tarasu i ruszyłam w ich stronę. – Nie wygłupiajcie się, to niebezpieczne.

– Alicja, daj spokój, niech się bawią… – oponował Michał.

d20a2cz

– Gdyby coś się stało dziewczynkom… – tłumaczyłam z przejęciem.

– Mamo, wyluzuj – Filip posłał mi pobłażliwy uśmiech. Maja i Tola zastygły w oczekiwaniu. – Będziemy uważać, okej?

Uniosłam ręce w geście poddania.

– Nic im nie będzie – Michał wziął mnie za rękę i pociągnął w ciepłe fale.

d20a2cz

Kiedy się zanurzyliśmy, zarzuciłam mu ramiona na szyję, w pasie objęłam udami. Na policzku poczułam jego miękki zarost. Wciąż nie mogłam uwierzyć, że udało się nam wyjechać całą piątką, że to wszystko działo się naprawdę. Jakby wszystkie wydarzenia w moim życiu prowadziły właśnie do tej chwili. Wreszcie, po raz pierwszy od wielu miesięcy, wypełniała mnie błoga cisza. Zamknęłam oczy, żeby poczuć to jeszcze wyraźniej.

*

Białe uliczki Mykonos po południu zapełniały się ludźmi. Chciałam od razu zobaczyć Małą Wenecję, niewielką dzielnicę, w której domy stały tak blisko wody, że przy silniejszym wietrze uderzały w nie fale. Po drodze Maja i Tola zatrzymywały się przy niemal każdym z licznych sklepików i prosiły ojca, aby kupił im kolejną bransoletkę z muszelek albo magnes. Michał starał się być stanowczy, ja za każdym razem wyjmowałam portfel i posyłałam mu przepraszający uśmiech.

– Tato, tato, mogę założyć sobie Instagrama? – Tola pozowała Filipowi na tle czerwonych drzwi. Rzeczywiście dotarliśmy do najbardziej instagramowego miejsca na całym starym mieście. Chodnik, obwarowany z obu stron białymi ścianami domów, wpadał prosto do morza. Wzdłuż niego ustawiono drewniane stoliki, a miękkie poduchy na kamiennych ławkach zachęcały do zrobienia sobie przystanku.

d20a2cz

– Po moim trupie! – zaśmiał się Michał.

– A jak mama się zgodzi? – nie ustępowała Tola.

– Nie sądzę – bąknął pod nosem, bardziej do siebie niż do niej, i po raz kolejny w ciągu ostatniej godziny nerwowo zerknął na wibrujący telefon.

– Praca? – zapytałam.

d20a2cz

– Nie mogą beze mnie żyć – odrzucił połączenie, zanim zdążyłam zobaczyć, kto dzwonił.

Choć okoliczne knajpki kusiły zapachami, na obiad pojechaliśmy w głąb wyspy. Michał nigdy nie zadowalał się jedzeniem dla turystów, zawsze znajdował jakąś ukrytą perełkę, polecaną przez znawców kuchni. Tym razem padło na farmę z organiczną żywnością i winnicą. Dzieci poszły oglądać zwierzęta mieszkające w zagrodzie.

– Myślisz, że to już na stałe? – odprowadziłam wzrokiem Filipa, którego Maja i Tola z obu stron wzięły pod ręce.

– Zakopanie wojennego topora? – podchwycił Michał. – Oby.

d20a2cz

Posiłki serwowano na wysokim tarasie. Wystrój był surowy, ale urokliwy. Drewniane ławy, długie stoły z koszami warzyw i owoców, kilka staroci, jak lampa oliwna, maszyna do pisania albo sekretarzyk z giętego drewna, na którym wylegiwały się koty. Dach pokryty słomą, przewiewną i chroniącą przed bezlitosnym słońcem. Wokół niemal nagie skały, winorośle i krzewy z pękatymi granatami. Gospodarze byli cudownie serdeczni. Przynosili nam kolejne lokalne przysmaki i z pasją opowiadali, jak zostały przygotowane. Jeden z kotów wskoczył mi na kolana. Wysunęłam stopy z sandałków i oparłam o ciepłe kamienie. Ścisnęłam mocniej dłoń Michała.

– Też to czujesz? – zareagował natychmiast, jak zawsze czytał w moich myślach.

– Zdecydowanie najlepszy dzień w moim życiu.

– Lepszy niż ten, w którym zarysowałaś mi auto?

Pacnęłam go z udawaną złością w udo.

– Wtedy się jeszcze nie poznaliśmy. Zostawiłam ci tylko kartkę za wycieraczką.

– Różni ludzie rysowali mi w życiu różne auta, nikt nie zostawił liściku z przeprosinami i numerem telefonu. I nikt nie miał takiego magnetycznego głosu – pocałował mnie w grzbiet dłoni.

Siedzieliśmy tak blisko siebie, że na udzie poczułam wibracje jego telefonu, który schował w kieszeni. Michał wyjął go i spojrzał ze zniecierpliwieniem na ekran, potem wyciszył.

– Z biura – rzucił tylko, choć tym razem wyraźnie widziałam imię i nazwisko, które się wyświetliło. Ewelina Kostecka. Jak oficjalnie… Poczułam uderzenie gorąca. Nie dlatego, że to była ona. Dlatego, że skłamał.

Nastrój siadł już w drodze powrotnej. Michał to wyczuł, cały wieczór mi nadskakiwał i wyręczał we wszystkim. Rozpakował bagaże, przygotował kolację. Kiedy dziewczynki poszły spać, zaproponował, że pojedzie do sklepu po aperol. Nie musiałam nawet dzwonić i sprawdzać, wiedziałam, że będzie miał w tym czasie zajętą linię.

Wrócił milczący, blady. Szukał kieliszków, w końcu zniecierpliwiony nalał nam alkohol do szklanek.

– Co się stało? – dotknęłam jego pleców.

– Pożar w pracy.

– Daj spokój. Przecież wiem, kto dzwonił do ciebie cały dzień. Będziesz mi teraz ściemniał? Po tym wszystkim?

– Aluś… Nie chciałem psuć ci dnia.

– Po prostu powiedz, czego chciała Ewelina.

– Poinformować mnie, że się wyprowadza.

– Dokąd? – Prawie parsknęłam śmiechem.

– Do Kanady – odpowiedział grobowym tonem.

– Z Tolą i Mają? – zapytałam jak ostatnia idiotka.

– Tak, oczywiście, że z Tolą i Mają.

– O kurwa – Usiadłam na krześle. – I wymyśliła to właśnie teraz, tak? Dokładnie dziś postanowiła oznajmić, że zabiera wasze dzieci na drugi koniec świata? Może to blef? Kolejny sposób, żeby złamać ci serce?

– To nie blef. Wszystko już załatwiła. Kiedyś myśleliśmy poważnie o Kanadzie. Ojciec Eweliny mieszka tam od lat, mógł załatwić nam pracę. Ale potem zaszła w ciążę, a ja podpisałem kontrakt w Warszawie. Odłożyliśmy to. Nie sądziłem… – załamał mu się głos.

– Hej, coś wymyślimy…

– Niby co? Co ja mam teraz zrobić?

Wiedziałam tylko, co by zrobił, gdybym półtora roku wcześniej na parkingu nie wjechała w jego samochód. Albo olała to i nie zostawiła mu za wycieraczką tej pieprzonej kartki z numerem telefonu. Michał poleciałby do Kanady ze swoją rodziną.

Odcinek 2. do przeczytania 26 grudnia

Karolina Głogowska – dziennikarka, redaktorka, współautorka powieści "Dwanaście życzeń", "Inna kobieta", "Zanim cię zapomnę". Autorka opartej na prawdziwych wydarzeniach książki "Mój ukochany wróg" o toksycznym związku z psychopatą. Współpracowała m.in. z Wirtualną Polską, Onetem, Polską Agencją Prasową i Telewizją Asta. Zarówno w swoich reportażach, jak i książkach najbardziej lubi opowiadać o tym, co trudne, niewygodne i zamiecione pod dywan.

Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez dziejesie.wp.pl

d20a2cz

Podziel się opinią

Share
d20a2cz
d20a2cz