Koleżanka zaszła w ciążę z jej mężem. Potem Drojecką spotkał następny cios

• Polska publiczność poznała Wiesławę Drojecką w 1961 roku na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie.
• Jako dziecko straciła matkę, została deportowana na Syberię i tam po raz pierwszy wystąpiła publicznie.
• Życie prywatne nie oszczędzało jej dramatów – zdrada męża i nieudany związek z Jeanem Tatlianem.
• Ostatnie lata spędziła w Domu Pomocy Społecznej we Wrocławiu.

Polska publiczność poznała Wiesławę Drojecką w 1961 roku, gdy wystąpiła na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie. "Nie wierzę piosence" przyniosło jej nagrodę i otworzyło drzwi do kariery, o jakiej marzyło wiele artystek tamtego pokolenia. Obok Anny German uważana była za jedną z najpopularniejszych wokalistek lat 60. – charyzmatyczną, elegancką, pełną melancholii.

Jako mała dziewczynka straciła matkę i została deportowana na Syberię. Trafiła tam do domu dziecka, gdzie po raz pierwszy wystąpiła publicznie przed żołnierzami w dniu święta Armii Sowieckiej. Po powrocie do Polski współpracowała z największymi orkiestrami tamtych czasów – Jerzego Miliana, Jerzego Gerta, Stefana Rachonia czy Benona Hardego. Porównywano ją do Juliette Greco, a jej głos nazywano "aksamitnym cudem z Polski".

Choć jej kariera rozwijała się błyskawicznie, życie osobiste nie było dla niej łaskawe. Pierwsze małżeństwo zakończyło się rozwodem po zdradzie męża.

"Leżałam w szpitalu. Najpierw mąż odwiedzał mnie sam, potem zaczął przychodzić z moją koleżanką. Z czasem przestał przychodzić. Koleżanka także. Okazało się, że romansowali i ona zaszła z nim w ciążę" – wspominała w książce "Gwiazdy błyszczały dawniej".

Jej kolejny związek z młodszym o dziewięć lat Jeanem Tatlianem również nie przetrwał. - Wyjechał beze mnie na Zachód robić karierę. Po kilku miesiącach dostałam od niego z Paryża papiery rozwodowe. Bardzo to przeżyłam, bo to była moja wielka miłość – mówiła w rozmowie z "Gazetą Wrocławską".

Największym ciosem w życiu artystki była choroba i śmierć jej córki Izabeli.

"Śmierć córki to była dla mnie tragedia nie do opisania. Najpierw moja choroba, potem rozwód z mężem i w końcu choroba i śmierć córki. Życie mi się wtedy na głowę zawaliło" – wyznała w rozmowie z Gazetą Wrocławską.

Ostatnie lata spędziła w Domu Pomocy Społecznej przy ul. Mącznej we Wrocławiu. Artystka odeszła w kwietniu 2024 roku. "Gardło nie to, głos nie ten. I nie maluję się już, tak jak kiedyś" – mówiła z nutą smutku w rozmowie z Gazetą Wrocławską.

Zapraszamy na grupę na Facebooku - #Samodbałość. To tu będziemy informować na bieżąco o wywiadach, nowych historiach. Dołączcie do nas i zaproście wszystkie znajome. Czekamy na was!