magdalena andrzejczyk

Podobno czterdziestka to nowa trzydziestka. Ale dla mnie czterdziestka to po prostu czterdziestka. Wiem, o czym mówię, bo wielki meteoryt z cyfrą 40 wypisaną gigantyczną czcionką wylądował w moim życiu całkiem niedawno.

Nie chciałam się w tym babrać, ale jednak afera pieluchowa, która przetoczyła się przez media dzięki felietonowi Agnieszki Kublik spowodowała małe trzęsienie ziemi w internecie.

Ludzie kochani, nowy program w telewizji będzie! TVN już zapowiada show „Mama kontra mama”. Mamy będą cztery, każda wpuszcza do swojego domu kamery na cały dzień. Potem pozostałe mamy oglądają nakręcony materiał i oceniają.

W życiu każdego rodzica bardzo ważna jest krótka i najczęściej późna pora dnia zwana „czasem dla siebie”. To moment niezwykły, celebrowany z wielką czułością, nawet jeśli celebracja polega na padnięciu na legowisko z przekąską zawierającą nieprzyzwoitą ilość nienasyconych kwasów tłuszczowych w celu strawienia ich i jeszcze jakiegoś serialu na deser.

Dzisiaj krótko, ale konkretnie. Niedawno natknęłam się na fragment wypowiedzi pani Helen Mirren, brytyjskiej aktorki, którą uwielbiam. Jest odważna, niezależna, utalentowana i ma w głębokim poważaniu, co ludzie o niej mówią.

Mam córkę i trochę się martwię. Martwię się, ponieważ dorasta w kraju, w którym kobiet się nie szanuje. Nie szanuje się ich wyborów, ich życia, ich pracy. Ignoruje ich żądania, ich sugestie, wyśmiewa pomysły. Mniej się im płaci. I ogólnie często daje do zrozumienia, że za bardzo się szarogęszą.

Macie konto na Facebooku? Większość z was pewnie tak. A lubicie wrzucać tam zdjęcia waszych pociech? Bo ja lubię. To znaczy lubiłam. Ale starsze dziecię – lat 8 – zauważyło raz swój portret w internecie i poprosiło: „Mamo, nie wrzucaj już moich zdjęć na fejsa”. I nie wrzucam.

Szczucie na matki trwa. Znów mamy urodzaj tekstów krytykujących te roszczeniowe, głośne, bezczelne potwory. Dla jednych jesteśmy głośnymi babskami pozwalającymi dzieciom tratować trawniki, podczas gdy my plotkujemy bez końca, dla innych – kosmitkami, z którymi nie wiadomo, o czym rozmawiać, bo pewnie kaszki i mleczka wypaliły nam mózg.

Fajny wywiad niedawno przeczytałam. Matka Polka z czwórką dzieci (!), wyznania katolickiego opowiadała, jak wychowuje swoje dzieci w kraju, gdzie teoretycznie 90 procent społeczeństwa to katolicy, a w praktyce, zdaniem niektórych polityków, niezbędny jest nam Parlamentarny Zespół ds. Przeciwdziałania Ateizacji Polski.

„Kocham cię najbardziej na świecie, ale nie chcę mieć dzieci” – śpiewa Maria Peszek na ostatniej płycie. Jeszcze niedawno za takie deklaracje kobiety w Polsce mogłyby oberwać w łeb. Co to się w głowach wyrabia, rodzić trzeba!

Jesteśmy z pokolenia, które często zbierało cięgi. A to kapciem się oberwało, niektórzy otrzymywali regularne lanie paskiem, w szkole karali nas linijką, a czasami zdarzało się i klękanie na grochu czy innych nieprzyjemnych elementach.

No i walnęła bomba. Profesor Zbigniew Mikołejko, zdenerwowany dewastacją ukochanego trawnika, dokonał podziału na matki dobre i złe, troskliwe i obojętne, czytające i ignorantki, dyskutujące i gdaczące.

Chcę zostać chińską matką. Nie, nie planuję przeprowadzki, zmiany obywatelstwa czy zamążpójścia. Przeczytałam w końcu „Bojową pieśń tygrysicy” i wiem już, na czym polegają chińskie tortury, a także co może wyrosnąć z ofiar tych koszmarnych praktyk. Geniusz.

Religia w szkole to fajna rzecz. Takie odnoszę wrażenie przysłuchując się zdawkowym raportom starszej pociechy. Księdza często nie ma, zajęć więc też nie ma. Jest więc czas na zabawę. Inna sprawa, że jak religia jest, a ktoś nie chce na nią chodzić, to jedyną opcją też jest świetlica.

Od jakiegoś czasu wrogiem numer 1 w kraju jest Maria Czubaszek. Nie ma dzieci. Nigdy ich mieć nie chciała. I za bardzo za nimi nie przepada. A to już czyni ją podejrzaną w oczach wielu. Bo przecież każda kobieta marzy o tym, żeby się rozmnożyć, a większość tych "normalnych" te marzenia spełnia.

Postanowiłam dokształcić dziatwę. Po tygodniach urlopowania się na plaży i placach zabaw postanowiłam obrócić kurs o 180 stopni. Okazja ku temu była znakomita - w muzeum prezentowano cuda zbudowane z klocków Lego. Pomysł był prosty: sześcioletnia córka zobaczy jak wygląda przybytek sztuki, a że inicjacja dokona się w bezpiecznym otoczeniu znajomych zabawek, to i drugi z klonów (18-miesięczny) nie będzie się nudził. Bezpieczeństwo gwarantowane, plan idealny. Ależ naiwny ze mnie matoł...