Ślub humanistyczny

Podczas tej ceremonii ślubnej nie jest potrzebny ksiądz ani urzędnik stanu cywilnego, a nawet nie jest konieczny kościół, miejsce można wybrać samemu, a przysięgę małżeńską najczęściej pisze Para Młoda. Jeśli nie ma talentu literackiego sięga po cytaty ze swoich ulubionych pisarzy czy wiersze. Z krajów zachodnich do Polski dotarł nowy sposób na zawarcie małżeństwa – ślub humanistyczny.

Śluby humanistyczne to w Polsce nowość i wciąż jeszcze rzadkość. Pierwszy odbył się w 2007 roku. W naszym kraju, nawet jeśli młodzi ludzie nie należą do tych najgorliwszej wiary, to jednak ważna jest tradycja. Musi być biała suknia Panny Młodej, garnitur przyszłego męża, kościół w kwiatach, słowa przysięgi małżeńskiej, które wyciskają łzy wzruszenia u rodziny, odświętnie ubrani goście, a potem bal do rana - według takiego schematu odbywają się niemal wszystkie wesela w naszym kraju.

Ślub humanistyczny skupia się na człowieku, jego indywidualnych potrzebach, a nie na Bogu, jak w przypadku ślubów religijnych. Dlatego ceremonie humanistyczne są dobrym wyborem dla osób niewierzących, które chcą, żeby był chwilą wyjątkową, piękną i podniosłą, a urzędnik stanu cywilnego kojarzy im się z zawieraniem kontraktu. To też alternatywa dla rozwodników, którzy nie mogą wziąć ślubu w kościele i dla osób tej samej płci. I w końcu to wymarzone rozwiązanie dla indywidualistów - tych, co to zawsze poszukują własnych dróg.

Śluby humanistyczne nie są bowiem organizowane według jednego szablonu dla wszystkich. Każda Młoda Para może sama napisać jego scenariusz. W Polsce był już m.in. ślub rowerowy w ogrodach uniwersyteckich, bo młodzi poznali się i pokochali właśnie na przejażdżce rowerowej. Inny zorganizowali zapaleni kinomani i odbył się w warszawskim kinie „Muranów”. Najpierw wszyscy obejrzeli filmu, po którym młodzi odtworzyli na scenie jego fragment.

Ludzie, którzy się pobierają w ten sposób sami też mogą napisać słowa przysięgi małżeńskiej, w zależności od tego, co jest dla nich ważne. Monika i Mikołaj podczas pierwszego w Polsce ślubu humanistycznego obiecali sobie: „Zobowiązuję się do przynoszenia ci porannej kawy. Przysięgam, że będę cię przytulać i całować. Obiecuję dzielić się z tobą wszystkim: myślami i materiałem genetycznym. Złość się na mnie, jeśli to konieczne, i wybaczaj, jeśli to możliwe. Tęsknij, gdy wyjadę lub gdy wyjdę do drugiego pokoju." Nad całością czuwają wykwalifikowani mistrzowie ceremonii. Są to osoby związane z ruchem humanistycznym, np. z Norweskim Stowarzyszeniem Humanistycznym, Brytyjskim Stowarzyszeniem Humanistycznym czy w Polskim Stowarzyszeniem Racjonalistów. I jak zapewniają organizatorzy, chociaż może się wydawać, że ślub w kinie to raczej zabawa niż ceremonia poprzedzona podjęciem poważnej decyzji, jednak nic bardziej błędnego. Często idzie w parze z zawarciem małżeństwa w USC.

Zanim jednak zdecydujemy się na ślub humanistyczny, warto wiedzieć, że, co prawda ma on znaczenie społeczne i emocjonalne dla partnerów i ich bliskich, ale nie ma mocy prawnej. Co oznacza, że w świetle prawa para nie jest małżeństwem. Nie dziedziczą więc swojego majątku, a w razie rozstania nie muszą przeprowadzać sprawy rozwodowej. Jeśli partnerzy chcą związek usankcjonować prawnie, powinni też dodatkowo wciąż ślub w USC, tak jak odbywało się to przed konkordatem w przypadku ślubów kościelnych.

Na świecie są czynione prace nad usankcjonowaniem cywilnoprawnym ślubów humanistycznych, bowiem tradycja ta jest zakorzeniona już m.in. w Wielkiej Brytanii, Holandii, Kanadzie, Nowej Zelandii, USA, a Norwegii i Szkocji śluby humanistyczne są zalegalizowane.

Na Zachodzie w organizacji ślubów humanistycznych wyspecjalizowało się już wiele firm. W Polsce jak na razie ceremoniami zajmuje się Polskie Stowarzyszenie Racjonalistów, żeby zlecić zorganizowanie takiego ślubu wcale nie trzeba być członkiem tej organizacji. Wystarczy zgłosić się do niej i ustalić szczegóły.

POLECAMY: * 15. URODZINY WIRTUALNEJ POLSKI! GWIAZDY SKŁADAJĄ NAM ŻYCZENIA*