Język teściowej

Sansewieria (Sansevieria trifasciata) zwana wężownicą, a także „językiem teściowej”, swą nazwę wzięła od nazwiska włoskiego arystokraty, Raimondo de Sango księcia Sanseviero (żyjącego w latach 1710-1771). Był to wielki miłośnik roślin, który jako pierwszy sprowadził sansewierię z Afryki do Neapolu.

Wężownica dorasta nawet do 100-120 cm wysokości, ale przeważnie osiąga ok. 40-80 cm. Długie, szerokie na 5-6 cm, ostro zakończone liście w kolorze zielonym wyrastają bezpośrednio z podłoża. W doniczce znajdziemy ich przeważnie ok. 6-8, a co roku pojawiają się 2-3 nowe. Na liściach, otoczonych żółtawym lub kremowym brzegiem, widać dokładnie ciemniejsze, poprzeczne, nieregularne prążki. Część gatunków ma liście wzniesione (Sansevieria trifasciata), inne tworzą niskie rozety (Sansevieria hahnii, Sansevieria futura).

"Język teśiowej" może zakwitnąć o różnej porze, ale najczęściej latem. Wysokie kwiatostany (30-70 cm), o drobnych, delikatnie pachnących, jasnożółtozielonych kwiatkach, wyrastają bezpośrednio z podłoża obok liści. Należy je po kwitnieniu usuwać. W czasie kwitnienia roślinę ustawiamy w pełnym słońcu, po kwitnieniu - w półcieniu (toleruje także cień). Latem temperatura powinna wynosić 21-24°C, zimą nie powinna być niższa niż 16°C, gdyż wtedy roślina przestaje rosnąć.

Mięsiste liście są magazynem wody, dlatego roślina wytrzymuje długi czas bez nawadniania. Latem podlewamy co 7-10 dni, a zimą co 3 tygodnie. Pamiętać musimy, żeby jej nie zalać - nadmiar wody z doniczki po 15 minutach najlepiej wylać. Nawozimy tylko latem - co 3 tygodnie - dodając do wody płynny nawóz (np. dla kaktusów). Sansewieria dobrze rośnie w suchym pomieszczeniu. Liści nie należy zraszać - zakurzone przecieramy wilgotną ściereczką - ani nabłyszczać. Nie toleruje wyziewów spalin - nie powinna stać na czynnym kominku, ani w kuchni.

Lubi ciasne, wysokie doniczki, gdyż korzenie - tworzące zbitą bryłę - gwarantują roślinie stabilność. Przesadzamy roślinę wiosną - nie częściej, niż co 2 lata - gdy korzenie przerosną otwory w dnie doniczki. Do nowej doniczki (o 1 nr większej) wsypujemy warstwę drenażu i ziemię o odczynie obojętnym do zasadowego, niezbyt żyzną, kamienistą (może być do kaktusów). Dokładnie przysypujemy wszystkie korzenie i silnie ugniatamy wierzchnią warstwę. Przez 2 dni trzymamy roślinę w cieniu, bez podlewania, w celu pobudzenia korzeni do wrastania w podłoże.

Roślinę możemy rozmnożyć:

- przy przesadzaniu - oddzielając młode odrosty i ostrożnie rozrywając bryłę korzeniową. Otrzymane w ten sposób nowe rośliny zachowują wszystkie cechy rośliny matecznej.

- z sadzonek liściowych - latem dzielimy zdrowy liść na kawałki o dł. 6-8 cm, pozostawiamy do przeschnięcia i sadzonkujemy w podłożu (na warstwie drenażu i ziemi do kaktusów zmieszanej 1:1 z ostrym piaskiem). Podlane sadzonki przykrywamy przezroczystą folią i ustawiamy w temperaturze 21°C. Codziennie odkrywamy na 5 min. Kiedy sadzonki mają 2-3 nowe liście, ostrożnie oddzielamy je od starego fragmentu liścia i przesadzamy do doniczek. Nowe rośliny otrzymane z sadzonek liściowych „tracą” kolorowe obrzeża.

Gdy sansewieria choruje:

• Podstawa liścia gnije - za dużo wody, zwłaszcza zimą - zmniejszamy podlewanie i wylewamy nadmiar wody z doniczki

• Brzegi liści uszkodzone - roślina przewraca się - wstawiamy doniczkę do większego, stabilnego pojemnika z piaskiem

• Za zimno - przestawiamy roślinę dalej od okna

• Brązowe plamy na liściach - zalanie - zmniejszamy podlewanie, ale nie zasuszamy!

• Brak światła - przestawiamy roślinę w miejsce lepiej oświetlone

• Wełnowce - usuwamy je pojedynczo tamponem waty nasączonym denaturatem lub opryskujemy malationem lub preparatem insektobójczym

Sansewieria jest doskonałą rośliną dla początkujących hodowców kwiatów i osób zapracowanych. Nadaje się do ozdoby salonów i sypialni.

Roślinę do zdjęć udostępniła kwiaciarnia "TULIPAN"