Piękne i drapieżne - rosiczki

Piękne i drapieżne - rosiczki

10.08.2007 14:13, aktual.: 21.08.2007 12:00

Zalogowani mogą więcej

Możesz zapisać ten artykuł na później. Znajdziesz go potem na swoim koncie użytkownika

Rosiczka zawdzięcza swą nazwę kropelkom słodkiego, lepkiego wabika, znajdującym się na końcach włosków porastających wierzchnią stronę liści. Z greckiego „ros solis” oznacza „słoneczną rosę”, a „droserós” można tłumaczyć jako „zwilżony rosą”.

Rosiczka zawdzięcza swą nazwę kropelkom słodkiego, lepkiego wabika, znajdującym się na końcach włosków porastających wierzchnią stronę liści. Z greckiego „ros solis” oznacza „słoneczną rosę”, a „droserós” można tłumaczyć jako „zwilżony rosą”.

`

Możemy ją spotkać na wszystkich kontynentach, z wyjątkiem Antarktydy. Doskonałym siedliskiem są tereny bardzo wilgotne, torfowe, obfite w roślinność, ale o niskiej wilgotności powietrza. W Polsce występują w naturze tylko cztery gatunki: rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia), rosiczka długolistna (Drosera anglica), rosiczka pośrednia (Drosera intermedia) i rosiczka owalna (Drosera obovata), będąca mieszańcem dwóch pierwszych.

Podobnie jak inne rośliny owadożerne, występuje na terenach bardzo ubogich w substancje odżywcze, a szczególnie w azot, niezbędny do prawidłowego rozwoju roślin. Jej zielone liście mają zdolność do fotosyntezy - wykorzystują energię słoneczną do pozyskiwania węgla z dwutlenku węgla zawartego w powietrzu. Niedobory azotu rosiczki uzupełniają wykorzystując substancje pozostałe po rozkładzie złapanych owadów. Błyszczące, słodkie krople, znajdujące się na szczytach włosków czuciowych, licznie porastających powierzchnie liści wabią i oblepiają ofiarę. Próbując się uwolnić, owad pobudza roślinę do wydłużenia i zaginania włosków w jego kierunku oraz do zalewania ofiary dodatkowymi porcjami gęstej cieczy. Równocześnie liść staje się nieco wklęsły i zawija się wokół zdobyczy. Wydzielany przez główkę włoska kwas mrówkowy rozpuszcza ciało owada. Miękkie części ciała ofiary zostają strawione i wchłonięte przez roślinę. Włoski przestają wytwarzać lepką ciecz, liść otwiera się ponownie po ok. 24 h, a nie strawione resztki
wypadają lub są wywiewane przez wiatr.

Rosiczki potrzebują dużo światła (co najmniej 10 h dziennie), aby nabrać jaskrawej barwy i dużych kropel na liściach (zwłaszcza czerwona odmiana rosiczki przylądkowej - d.capensis). Do uprawy w domu najlepszy będzie parapet południowego okna.

Dobrze rosną w temperaturach 15-30°C i wilgotności powietrza nie przekraczającej 85%, gdyż w wyższej rośliny przestaną produkować kleisty wabik.
Podlewamy je przez podsiąkanie - wodę lejemy do podstawki i utrzymujemy na stałym poziomie, nie przekraczającym 2,5 cm. Do podlewania stosujemy wodę destylowaną, wodę z filtra odwrotnej osmozy (RO) lub wodę przegotowaną i ostudzoną.

Roślinę przesadzamy dopiero wtedy, gdy nie mieści się już w doniczce, a raz na 2-3 lata wiosną wymieniamy podłoże na świeże - bardzo dobrze rośnie w kwaśnym torfie lub w mieszance torfu i gruboziarnistego piasku w proporcji 3:1. Usychające liście odcinamy od miejsca, w którym zżółkły.

Rosiczek nie nawozimy, najlepszym nawozem jest zdobywane pożywienie. W czasie braku owadów roślina będzie żyła bez problemu poprzez wykorzystanie fotosyntezy.

Rosiczki rozmnażają się najczęściej z nasion. Od maja do czerwca wytwarzają bezlistne łodyżki kwiatostanowe zwieńczone kilkoma białymi kwiatkami. Po zapyleniu przez owady powstają niewielkie torebki zawierające bardzo liczne i lekkie nasiona. Wysiewamy je na wilgotnym torfie i traktujemy tak, jak roślinę dorosłą. Już po kilkunastu dniach zauważamy kiełkowanie.
Starsze rośliny produkują u swych podstaw młode sadzonki – kiedy posiadają co najmniej trzy zdrowe liście, można je przesadzić.

Rosiczki są roślinami prostymi w uprawie. Bardzo polecane początkującym, szczególnie te, pochodzące z południowej Afryki:

Drosera capensis - Rosiczka przylądkowa – w naturze występuje w RPA w pobliżu Przylądka Dobrej Nadziei (stąd nazwa). Dorasta do 30 cm. Liście długie (do 12 cm), wąskie (0,5 cm na całej długości) z włoskami czuciowymi na wierzchniej stronie i po bokach liści. Kwiaty różowe lub białe, zebrane w grono, na łodydze do , samopylne.

Drosera aliciae - Rosiczka Alicji – występuje w Afryce Pd. Liście różyczkowe o długości do 3 cm tworzą rozetę o średnicy do 6 cm, przy dużym nasłonecznieniu włoski wybarwiają się na czerwono. Kwiaty różowe, do 12 szt, zebrane w grono, na łodyżce do 40 cm, kwitną kolejno.

Drosera spatulata - Rosiczka łyżeczkowata - Licznie występuje na obszarze Azji, Nowej Zelandii, Japonii I Australii. Przy dużej ilości światła przybiera piękny czerwonawo - pomarańczowy kolor i masowo kwitnie. Roślina wieloletnia dożywająca nawet 7 lat, starsze egzemplarze tworzą "kolumnę" z obumarłych liści.

Drosera anglica - Rosiczka długolistna – występuje w Polsce. Liście w kształcie wąskiej łopatki o długości 1-4 cm i szerokości 0,3-0,7 cm o długich włoskach czuciowych. Kwiaty białe, owadopylne.

Drosera pygmaea – Rosiczka pigmejska – występuje wyłącznie w Australii i na Nowej Zelandii. Latem przechodzi okres spoczynku, a rośnie zimą. Najdogodniejsze warunki zimą: temperatura 15-20°C, wilgotność 40-80%. Nie lubi przesadzania, zalewania latem i przesuszenia zimą. Rozmnaża się poprzez gemmy – liście w środku rośliny, oddzielające się od rośliny macierzystej – ułożone na wilgotnym podłożu wypuszczą korzenie i nowe liście. Rośnie w mieszance torfu i gruboziarnistego piasku w proporcji 1:2.

Źródło artykułu:WP Kobieta
Twoja opinia pozwala nam tworzyć lepsze treści.
Komentarze (0)