Trwa ładowanie...

#Selfcare. "Każde ciało zasługuje na szacunek. XS, XXL, z owłosieniem czy przebarwieniami"

- Ciałopozytywność dąży m.in. do normalizacji takich zjawisk jak owłosienie. Przecież to normalne, że je mamy. Podobnie, jeśli chodzi o fałdy skóry. Tylko w wyretuszowanym świecie one nie istnieją. W realnym wszyscy je mamy, szczupłe osoby też. Chodzi o to, by nie dać sobie wmówić, że 38 to rozmiar plus size – mówi Aleksandra Dejewska, terapeutka zaburzeń odżywiania, która o ciałopozytywności rozmawia z Katarzyną Trębacką.

Share
Ciałopozytywność
CiałopozytywnośćŹródło: Getty Images, Fot: Getty Images
d3057m3

Kultura wobec kobiet jest surowa, zwłaszcza jeśli chodzi o wygląd. W mediach społecznościowych roi się od idealnych ciał, pięknych, nieskazitelnych twarzy. Mam wrażenie, że poprzeczkę stawia nam się coraz wyżej. Dlaczego tak się dzieje?

Niezwykle ważne jest dla nas bycie atrakcyjnym. I to z paru powodów. Z punktu widzenia psychologii ewolucyjnej, przede wszystkim gwarantuje nam to sukces reprodukcyjny. Męski osobnik szuka partnerki z odpowiednią pulą genową, która zapewni przyszłemu potomstwu zdrowie. O tym świadczą określone cechy fizyczne, takie jak gładka cera, lśniące włosy, różnica między szerokością talii i bioder. Wygląd ma też znaczenie np. w czasie rozmów rekrutacyjnych – osoby atrakcyjne są odbierane jako bardziej kompetentne. Mówi się wtedy o efekcie aureoli, co wiąże się właśnie z utożsamianiem ładnego wyglądu z wysokimi kwalifikacjami. A przecież jedno z drugim nie musi mieć nic wspólnego. Atrakcyjność wzrasta u kobiet wyposażonych w atrybuty dziecięce, m.in. wydatne usta, wysokie czoło, duże oczy, mały nosek, czyli dokładnie to, co widujemy na Instagramie. Osoba wyposażona w takie cechy może spodziewać się więcej troski – mężczyźni taką kobietą chętniej będą się opiekować.

d3057m3

Rozumiem, że chcemy być atrakcyjne. Ale skąd w nas przekonanie, że jeśli wszystkie będziemy bardzo szczupłe i na dodatek z tak samo uformowanymi ustami, kośćmi policzkowymi i długimi rzęsami, to wtedy będzie nam w życiu lepiej. Natura woli różnorodność.

Każdy z nas tworzy prototyp piękna, który jest średnią widzianych w życiu twarzy i ciał. I to, co jest dla nas atrakcyjne – tu ręka, tu noga, tam ucho – łączymy w jeden obraz. Badania pokazują, że to, co średnie, jest dla nas piękne. Czyli nie bardzo szczupłe czy grube, ale właśnie średnie kobiety cieszą się największym zainteresowaniem mężczyzn. Oczywiście w drugą stronę jest podobnie. Przez ostatnie kilkadziesiąt lat, z racji powszechnego dostępu do jedzenia, co w historii ludzkości nigdy wcześniej nie miało miejsca, większość z nas z punktu widzenia ewolucyjnego wygląda atrakcyjnie. Zatem podświadomie dążymy do tego, by znaleźć jakiś inny aspekt, który będzie nas wyróżniał. Dla wielu kobiet stała się tym wyróżnikiem szczupła sylwetka, która ze względów kulturowych nosi miano kanonu.

Na dodatek osoba, która się odchudza i widzi tego efekt na wadze, ma poczucie sprawczości, a to wpływa także na jej samoocenę. O tym szeroko piszę w swojej książce pt. "Bulimia. Moja historia choroby", poświęconej zaburzeniom odżywiania. Zatem, gdy odchudzanie staje się źródłem sukcesu, poczucia sprawczości, a w innych obszarach życia tak dobrze komuś nie idzie, to tu tego sukcesu chce więcej. Dodatkowo w tej decyzji często utwierdza odchudzającą się osobę otoczenie, które zauważa w niej zmianę i często ją chwali, mówiąc: "ale schudłaś, super wyglądasz!" Tymczasem moje pacjentki, które zmagają się z kompulsywnym jedzeniem, mówią, że są niewidoczne. Nikt ich nie komplementuje, bo często walczą z nadwagą albo otyłością i nie słyszą dobrych opinii na swój temat. I nie chodzi tu o pozytywne informacje dotyczące ich sylwetek. Nie dostają żadnych komplementów, ani tych związanych z ładnym ubraniem, ani miłym uśmiechem czy ciepłym głosem.

Otyłe osoby często w naszym mniemaniu nie zasługują na dobre słowo. To m.in. powoduje, że nieustannie katujemy się dietami, staramy atrakcyjnie wyglądać i dążymy do nierealistycznych wzorów rodem z Instagrama, nie pamiętając o tym, że często są one wytworem aplikacji do retuszu zdjęć. Co ważne, im więcej klikamy w jakieś treści, tym więcej ich nam się wyświetla, co powoduje, że zamykamy się w swojej bańce informacyjnej, a przecież wydawcy umieszczają takie treści, które się klikają. I koło się zamyka.

To co możemy z tym zrobić? Jak wyrwać się z tego przymusu bycia śliczną, wiecznie młodą, idealną?

Odpowiedzią jest ciałopozytywność, czyli nurt, który zachęca nas, by odwrócić się od tego nieosiągalnego, nierealistycznego kanonu i przyjąć, że każdemu ciału należy się szacunek, że każde ciało jest dobre. Wiele osób myli samoakceptację z ciałopozytywnością, a to są dwie różne kwestie. Samoakceptacja to jest to, jak ja myślę o sobie i swoim ciele, a ciałopozytywność to ruch, który zachęca nas do takiej zmiany myślenia, że każde ciało jest wartościowe takie, jakim jest i że nie należy ludzi dzielić na lepszych i gorszych ze względu na wiek, wagę, kształt, kolor włosów, skóry, jej fakturę, etc. Nie ma ciał lepszych lub gorszych. Wszystkie są tak samo wartościowe. Ciałopozytywność ma na celu odczarować to, w jaki sposób postrzegamy ludzkie ciało, poluzować śruby, które trzymają nas w narzuconych, sztywnych standardach. Czym innym jest dbanie o zdrowy wygląd, podyktowane troską o siebie, a czym innym katowanie się treningiem i dietą, by osiągnąć rozmiar XS.

d3057m3

Ciałopozytywność dąży też do normalizacji takich zjawisk jak choćby owłosienie. Przecież to normalne, że je mamy, nie musimy się z tego powodu wstydzić. Podobnie jest, jeśli chodzi o fałdy skóry. Tylko w wyretuszowanym świecie one nie istnieją. W realnym wszyscy je mamy, szczupłe osoby też. Chodzi o to, by nie dać sobie wmówić, że 38 to rozmiar plus size, a właśnie tak go traktuje Victoria Secret, znana na całym świecie firma sprzedająca bieliznę…

Spotkałam się z opinią, że ruch ciałopozytywności promuje otyłość, czyli stan oznaczający chorobę.

Tak, też wielokrotnie słyszałam takie zarzuty, ale moim zdaniem ciałopozytywność nie polega na promowaniu otyłości, ale na normalizowaniu tego, jak w rzeczywistości wygląda ludzkie ciało. Czym innym jest przecież komunikat, że otyłość jest zdrowa, a czym innym informacja, że ludzie są bardzo różnorodni i nie ma wzoru, ideału, który jako jedyny jest akceptowalny i do którego wszyscy powinni dążyć.

Ciałopozytywność wzywa do szanowania każdego, niezależnie od tego, czy jest chudy, czy gruby, owłosiony, czy tego owłosienia pozbawiony, czy ma przebarwienia, czy idealny koloryt skóry. Mówi nam, że nikt nie zasługuje na to, żeby był wyśmiany, żeby był uznawany za jedzącego nadmiernie czy leniwego. W kampaniach związanych z ciałopozytywnością nie pokazuje się otyłych osób, by promować przejadanie się, ale by pokazać, że to waśnie takie osoby najczęściej są stygmatyzowane, wyśmiewane, narażane na obmowę i wskazywanie palcami, a należy się im szacunek tak samo jak tym szczupłym.

Jednak wzorce kulturowe narzucające nam określone proporcje są bardzo silne. Jak zatem się z tych wzorców wyzwolić i idee ciałopozytywności przekuć na własny użytek? Zwłaszcza w świecie social mediów, bez których trudno nam żyć.

Przede wszystkim warto zwiększyć pulę obserwowanych kont. Ale nie chodzi o to, by oglądać więcej zdjęć trenerek fitness, których praca polega na tym, że ćwiczą po kilka godzin dziennie, tylko obserwować różne osoby. Kolejna ważna rzecz to mniej czasu na oglądanie innych w social mediach, bo mimo że mamy świadomość, że zdjęcia są retuszowane, to i tak porównujemy siebie do tego, co widzimy. Myślę, że ważne jest, by oprzeć się pokusie i także mniej czasu i energii poświęcać na tworzenie swojego idealnego ja, choć social media bardzo nasz kuszą, żeby to robić.

d3057m3

Niezwykle ważna jest także praca nad samooceną. Jeśli ja czuję się ze sobą dobrze, to potrafię odpuścić swojemu ciału, bo reprezentacja naszego ciała jest powiązana z tym, jak siebie postrzegamy. A jak odpuszczam sobie, to umiem także odpuścić innym. Odpuszczenie sobie wiąże się z przewartościowaniem pewnych rzeczy. Zachęcam do tego, by sobie zadać pytanie, czy chce się całe życie gonić za wyglądem i tylko tym się zajmować i to wspominać. Czy warto sobie całe życie odmawiać, po to, by na moim pogrzebie powiedzieli, że Dejewska zasłynęła z tego, że całe życie odmawiała sobie czekolady (śmiech).

Przecież, gdy wspominamy naszych bliskich, którzy odeszli, to to nie ma dla nas żadnego znaczenia, w życiowym rozrachunku nie zwracamy na to kompletnie uwagi. To my nadajemy temu wagę i treść. Ważne jest także, by swoją sprawczość i zdolność odnoszenia sukcesów znaleźć w innych obszarach, że mamy wiele innych kompetencji, że wiele rzeczy umiemy zrobić, że dużo osiągnęliśmy i dbanie o sylwetkę niekoniecznie jest naszym największym sukcesem. Niezwykle trudne, jak nie najtrudniejsze jest uznać w sobie wady i zalety.

Nie jest przecież tak, że mamy albo jedno, albo drugie. A my skupiamy się często na tych punktach, których nie akceptujemy i tylko je widzimy. A przecież warto jest spojrzeć na siebie szerzej, podejść do siebie jak do przyjaciółki, jak do bliskiej osoby. Często mamy tak wiele zrozumienia dla innych, a wobec siebie jesteśmy bardzo krytyczni. Tymczasem, gdy ma się gorszy dzień, to, zamiast sobie jeszcze bardziej dowalać, warto zaopiekować się sobą, zatroszczyć, nie cisnąć. Jak nie mam weny na trening, to mam dać sobie spokój. I jeszcze jedna ważna rzecz: to ubrania mają pasować do nas, a nie my do ubrań. Jeśli w jakimś ciuchu czuję się niekomfortowo, to mam założyć taki, który mi ten komfort daje. Wszystko to wymaga nieustającej pracy.

Właśnie chyba rzadko się też zastanawiamy, jak wiele od naszego ciała dostajemy, jak wiele ono dla nas robi. Moje na przykład zgodziło się przebiec maraton.

To bardzo ciekawe, co pani mówi, bo takie zadanie umieściłam właśnie w mojej książce. Polega na zastanowieniu się, w czym pomaga mi moje ciało realizować różne cele, które sobie stawiam, marzenia – choćby takie jak przebiegnięcie maratonu, jak pomaga mi w budowaniu relacji z innymi, co mam dzięki ciału, jakie ono pełni funkcje, bo przecież wygląd to tylko mały aspekt większej całości.

d3057m3

Aleksandra Dejewska – terapeutka zaburzeń odżywiania, autorka książki "Bulimia. Historia mojej choroby". Od ponad 8 lat pomaga osobom z bulimią i anoreksją pokonać chorobę. Przez 10 lat sama chorowała na bulimię, teraz łącząc wiedzę z osobistym doświadczeniem wspiera swoich pacjentów w odzyskaniu radości z życia i zbudowania zdrowej relacji z samym sobą. Edukuje, inspiruje i chętnie dzieli się swoją historią pokazując, że wyzdrowienie jest możliwe. W 2018 roku założyła fundację "Aż sobie zazdroszczę", która pomaga osobom zmagającym się z zaburzeniami odżywiania i ich rodzinom.

Zapraszamy na grupę FB - #Wszechmocne. To tu będziemy informować na bieżąco o terminach webinarów, wywiadach, nowych historiach. Dołączcie do nas i zaproście wszystkie znajome. Czekamy na was! Chętnie poznamy wasze historie, podzielcie się nimi z nami i wyślijcie na adres: wszechmocna_to_ja@grupawp.pl

Kwiaty cięte w wazonie. Proste sposoby na przedłużenie ich świeżości

d3057m3

Podziel się opinią

Share
d3057m3
d3057m3