Hortensja pnąca (Hydrangea petiolaris)

Przy pomocy czepnych korzeni przybyszowych wspina się i bardzo mocno przywiera do chropowatych powierzchni. Porasta mury, ściany, pergole, płoty a nawet stare drzewa. Starsze okazy wymagają dodatkowego podparcia. Stosowana jest także jako roślina zadarniająca zacienione miejsca pod drzewami i krzewami - należy ją wówczas przycinać, żeby nie wrastała w inne rośliny. Pędy przyrastają ok. 0,5 -1 m rocznie i mogą osiągać długość nawet do 25 m. Są lekko poskręcane, pokryte czerwono-brunatną, łuszczącą się korą. Zimą stanowią piękną dekorację

. Błyszczące, ciemnozielone, sercowate lub lancetowate, drobno piłkowane na brzegu liście mają 5-10 cm długości i 3-8 cm szerokości. Pojawiają się na roślinie w kwietniu. Jeśli w glebie jest za dużo wapnia, liście stają się jaśniejsze. Jesienią przebarwiają się na złoto-żółto i do listopada pozostają na roślinie.

Białe, baldachowate kwiatostany, o średnicy do 25 cm, kwitną w czerwcu i w lipcu. Pokrywają całe pnącze. Drobne kwiaty płodne umiejscowione są wewnątrz kwiatostanu. Na jego obrzeżach wyrastają duże, białe kwiaty płonne, tworząc koronkę.

Roślina dobrze rośnie na stanowisku półcienistym, wilgotnym - szczególnie w początkowym okresie wzrostu. Nie jest odporna na suszę. Dość dobrze znosi niską temperaturę i jest całkowicie mrozoodporna. Jedynie młode rośliny wymagają okrywania na zimę.

Podłoże powinno być żyzne, lekko kwaśne, ale może też być obojętne.

Pnącze można w czerwcu rozmnażać z odkładów.

Najczęściej uprawiany jest podstawowy gatunek hortensji pnącej, ale ciekawe są również odmiany:

- 'Cordifolia' - o drobnych liściach,
- 'Skylands Giant' - o bardzo dużych kwiatostanach.