wieś

Julek i Iwona są małżeństwem od 31 lat. - Oświadczył się w czerwcu, ale powiedział, że będę jego żoną w marcu albo w kwietniu. Wtedy go wyśmiałam - opowiada kobieta. Zobacz fragment programu "Gospodarze - czym chata bogata".

Bronisław "Bandi" prowadzi ze swoją partnerką Iwoną gospodarstwo agroturystyczne w Beskidach. Mężczyzna postanowił udzielić kilku porad związkowych synowi Jaśkowi. Zobacz fragment programu "Gospodarze - czym chata bogata".

Iwonę w jej agroturystyce w Beskidach odwiedziły ciocie, które chciały pomóc jej w robieniu przetworów - kompotów ze śliwek. Wcześniej trzeba było jednak narwać owoców. Jasiek, syn właścicielki, podwiózł je w wyjątkowy sposób - na malutkiej, zbitej z desek przyczepce od traktora. Zobacz więcej we fragmencie programu "Gospodarze - czym chata bogata".

Julek jest właścicielem agroturystyki "Ranczo Ostrowite" na Pomorzu. Mężczyzna podjął decyzję, żeby zadbać o zdrowie i pozbyć się otyłości. - Pierwsza tura to zjechanie poniżej setki, to będzie 20 kg. A potem spróbujemy zrzucić 15 kg - oznajmił. Więcej we fragmencie programu "Gospodarze - czym chata bogata".

Julek i Iwona prowadzą agroturystykę na Pomorzu. Pomagają im w tym ich córki - Gosia i Beata. - To jest rodzinna firma, wykonujemy wszystkie prace. I te ciężkie, jak wylewanie fundamentów pod altankę, i te lżejsze, jak prasowanie czy ściąganie pościeli - podkreśla Gosia. Zobacz fragment programu "Gospodarze - czym chata bogata".

Mirka z mężem i dziećmi mieszka na Mazurach. Kobieta jest sołtyską i radną, a jednocześnie prowadzi gospodarstwo agroturystyczne. - Wszędzie musi być, wszystko zrobić, wszystko się na niej opiera, my jej pomagamy - podkreślają córki. Zobacz fragment programu "Gospodarze - czym chata bogata".

Krystyna, właścicielka agroturystyki na Roztoczu, razem z koleżankami z Koła Gospodyń Wiejskich pracuje nad własnoręcznie wykonanym wieńcem dożynkowym. - Wieniec robimy dla tradycji, żeby dzieci pamiętały - komentują.

Mogłoby się wydawać, że tradycyjne wiejskie wesela odchodzą w zapomnienie. Okazuje się jednak, że w Polsce nadal są pary, które decydują się na tak huczne imprezy. Jak wyglądają? Postanowiłam przekonać się o tym na własnej skórze.

Życie na wsi pełne jest codziennych wyzwań. Anna i Grzegorz Bardowscy z programu "Rolnik szuka żony" chętnie dzielą się kulisami swojej codzienności. Po powrocie z urlopu spotkała ich niemiła niespodzianka. Rolniczka była w szoku, widząc, co wydarzyło się podczas ich nieobecności.

Polscy chłopi sprzed 100 czy 200 lat podchodzili do śmierci bez strachu, a zwykle i bez wielkiej rozpaczy. Była przecież i częsta, i oczekiwana. W obliczu zgonu bliskiej osoby należało jednak wiedzieć, jak się zachować. Dla dobra nieboszczyka i… własnego.

Mieszkańcy Kałowic mieli dość żartów związanych z nazwą ich miejscowości i dążyli do jej zmiany. Zorganizowano referendum. Znane są już jego wyniki. - Poszło na żyletki, jak na wyborach prezydenckich - wyjawiła Agnieszka Wersta, wójt gminy Zawonia.

Kiedy nazwa miejscowości to przekleństwo? Mieszkańcy Kałowic mają dość żartów i walczą o godne imię dla swojej wsi. Dowiedz się, dlaczego z pozoru niewinna nazwa zatruwa im życie i jak chcą to zmienić.

12 lipca 1681 roku na lubelskim rynku odbyła się egzekucja Agnieszki Machówny. Kobieta była bohaterką jednego największych polskich skandali obyczajowych drugiej połowy XVII wieku. Oto jak trafiła pod katowski miecz.

Pracy w zagrodzie chłopskiej zawsze było aż po pachy. Córki pomagały matkom przy lnie i przędzeniu, pieliły warzywa, zamiatały oraz uprzątały izbę. Chłopcy, odkąd tylko byli w stanie dźwigać cepy, obowiązkowo brali udział w młocce, oddzielaniu ziaren zboża od kłosów. Poza tym ich obowiązkiem była pomoc w polu. Jednego tylko wiejska młodość długo ze sobą nie niosła: jakiejkolwiek szkolnej nauki.

Magdalena Narożna, wokalistka zespołu Piękni i Młodzi wróciła wspomnieniami do swojego dzieciństwa spędzonego na wsi, mówiąc o trudnych, ale też cennych doświadczeniach z tamtych lat.

Pierwsi polscy etnografowie oraz zamożni chłopscy pamiętnikarze podkreślali, że na galicyjskiej wsi relacje między bogatymi kmieciami a pracującymi u nich parobkami były "przyjacielskie" czy wręcz "familijne". Zapewne nie brakowało takich przypadków, ale była również druga strona medalu.

Kołtun przez stulecia należał do najczęstszych, najbardziej powszechnych przypadłości, jakie trapiły polskich chłopów. Pod tą nazwą kryła się kępa zlepionych, brudnych i skrajnie zatłuszczonych włosów, które stopniowo, po wielu miesiącach nierozczesywania i braku kontaktu z wodą tworzyły zwartą skorupę, zwykle w formie ciężkiego warkocza, robiącego jakby wrażenie obcej narośli.

Na temat chłopskiej higieny, zwłaszcza osobistej, komentatorzy sprzed 100 czy 150 lat wypowiadali się na ogół krótko i niemal zawsze dosadnie. Twierdzono, że takowa zasadniczo nie istniała. Jan Bystroń, jeden z prekursorów polskiej etnografii, wyraził opinię, iż typowy mieszkaniec wsi "od czasów niemowlęctwa podlegał dokładniejszemu wymyciu dopiero po śmierci". Przesadzał, ale nie bardzo.

Kamil w mieszkaniu w domu ceni ciszę, dużą przestrzeń i boisko do koszykówki przed garażem. Katarzynę w bloku uwierał hałas, choć na większym domowym metrażu momentami przeszkadza jej... dojmująca cisza w nocy. Magda obawiała się, że jak przeprowadzi się z miasta na wieś, to pojawią się nowe wyzwania.

Ciągła przemoc była, jak podkreślał w XIX wieku etnograf Adam Bohdanowicz, "duchowym cementem" pańszczyźnianej rzeczywistości. Skutki tego stanu rzeczy sięgały daleko poza dwór i folwarczne pole. Chłop, bez litości okładany przez rządcę i szlachcica, przyzwyczajał się, że bicie to symbol zwierzchności, dowód siły. Sadyzm, którego był ofiarą, przenosił do własnej chaty.

Urzędnicy wybrali najpiękniejszą wieś w Małopolsce. Tym razem została nią Węglówka w gminie Wiśniowa. W sumie przyznano wsparcie 37 sołectwom, na łączną kwotę ponad pół miliona.

Dawne chłopki od świtu do nocy miały ręce pełne roboty. W czasach, gdy na wsi nikt nawet nie myślał o bieżącej wodzie w chatach, jedną z najbardziej czasochłonnych prac domowych stanowiło pranie. Nieważne, czy z nieba lał się żar, czy panowały siarczyste mrozy, bielizna musiała być uprana. Oto jak 150 lat temu wyglądał cały ten mozolny proces.

Życie dawnych chłopów stanowiło ciągłą walkę o przetrwanie. Zaledwie około połowa wiejskich dzieci osiągała pełnoletność. Na tych, którym się to udało czekało kilkadziesiąt lat harówki w pocie czoła. Oczywiście, o ile nie padli ofiarą choroby lub cyklicznie powtarzających się klęsk głodu.

Dentyści w PRL-owskich "gabinetach na kółkach" leczyli zęby w czasach, gdy ból wciąż tłumiono wódką, płukankami z szałwii czy modlitwą do św. Apolonii. Rwaniem zajmował się kowal albo objazdowy cyrulik, a rodzina - jeśli w ogóle - miała jedną szczoteczkę dla wszystkich.

W czasach, gdy chłopskie chaty budowano z drewna i kryto strzechą, odgłosy nadciągającej burzy budziły prawdziwą trwogę u mieszkańców wsi. Wystarczyło jedno uderzenie pioruna, a całe gospodarstwo mogło pójść z dymem. Sprawę znacznie pogarszał popularny przesąd.