Wylecz się ziołami

Ziołolecznictwo, czy inaczej fitoterapia jest jedną z najstarszych metod medycyny, w której wykorzystuje się zioła i ich fragmenty (liście, korzenie, kwiaty itp.) lub uzyskane z roślin substancje: flawonoidy, alkaloidy, kardenolidy.

Zioła stosowali egipscy kapłani 3000 lat p.n.e. Sumerowie 5000 lat temu znali dobroczynne właściwości czosnku, mięty, rumianku, babki, piołunu. Także w Indiach już 2000 lat p.n.e. znano lecznicze rośliny. To właśnie stamtąd pochodzi: kminek, pieprz, kardamon, goździki i imbir. Hipokrates w swoim dziele "Corpus Hipocraticum" wymienił 200 leków pochodzenia roślinnego. Bardzo zasłużony dla rozwoju ziołolecznictwa był Galen ur. ok. 130 n.e przyboczny lekarz Marka Aureliusza. Jego zasługą było stworzenie: naparu, odwaru, nalewki, mazidła. W kulturze europejskiej posługiwanie się ziołami było czymś bardzo powszechnym. Około roku 1100 mnisi z Canterbury kopiowali księgę "Apuleis" – była ona czymś w rodzaju podręcznika ziołolecznictwa.

Wielki rozwój fitoterapii nastąpił w XIX wieku, kiedy Serturner wyizolował z opium morfinę, a Derosne -narkotynę. Dobre czasy dla leków roślinnych trwały do lat trzydziestych XX wieku. W 1935 roku Gerhard Domagk zsyntetyzował sulfonamidy. Rozpoczęła się era antybiotyków.

POLECAMY:
* ZIOŁOLECZNICTWO*

W chwili obecnej obserwujemy powrót do ziołolecznictwa. Okazało się, że wiele syntetycznych leków ma skutki uboczne. Dlatego wzrasta zainteresowanie bardziej naturalnymi metodami leczenia. Rośnie popularność różnego rodzaju preparatów, maści, emulsji, okładów, syropów, których skład oparty jest roślinach leczniczych. Stosowanie leków roślinnych:

- leki podstawowe - np. w niewydolności krążeniowej, zaburzeniach rytmu serca,
- leki pomocnicze - w chorobach wątroby i nerek, w nieżytach żołądka i jelit, w miażdżycy,
- leki uzupełniające - wspomagają działanie leków syntetycznych, np. w gruźlicy
- leki przemienne - stosowane w czasie przerw w leczeniu substancjami syntetycznymi,
- leki ochronne - zażywane równolegle z preparatami syntetycznymi i antybiotykami, zmniejszają ich szkodliwe działanie.

Skład i właściwości roślin zależne są od warunków, w jakich roślina rośnie od gleby, nawożenia, pory zbioru, sposobów konserwacji, suszenia i przechowywania oraz pory zbioru. Stosowanie ziół może być korzystne dla organizmu. Jednak trzeba zachować ostrożność, ponieważ zioła nie są pozbawione działań ubocznych. Niektóre gatunki stosowane zbyt dużych dawkach mogą poważnie zaszkodzić, np. doprowadzić do uszkodzenia wątroby.

Ze zdwojoną ostrożnością powinno się stosować zioła nasercowe (konwalia, naparstnica wełnista) i obniżające ciśnienie (głóg, jemioła, kozłek lekarski). Rozmaryn i tymianek mogą wywołać bóle głowy i podrażnić nerki. Ponadto alergicy powinni uważać na preparaty, w których skład wchodzą kwiaty, kwiatostany i koszyczki ziół. Nawet zioła uważane za łagodne mogą zaszkodzić. Przedawkowanie owocu jałowca grozi uszkodzeniem nerek. Długotrwałe picie rumianku może spowodować zapalenie skóry oraz zaburzać miesiączkowanie. Natomiast pokrzywa powoduje puchnięcie powiek i okolic oczu. Przyjmując leki rozrzedzające krew należy ostrożnie stosować czosnek, miłorząb, imbir, korę wierzby.

Stosowanie ziół w czasie ciąży lub karmienia piersią wymaga konsultacji z lekarzem, ponieważ niektóre zioła wpływają na kurczliwość mięśni macicy (glistnik, krwawnik), a także szkodliwie działają na płód m.in.: żeń-szeń, chmiel, cząber, tymianek. Często nieznane są interakcje ziół z lekami syntetycznymi. Dlatego przed rozpoczęciem kuracji, warto zasięgnąć porady lekarza lub zielarza.

Należy stosować zioła pochodzące z pewnego źródła. Najlepiej zaopatrywać się w je aptekach lub sklepach zielarskich. Nie wolno kupować ziół z niewiadomego źródła, bo ich użycie może być szkodliwe dla zdrowia. Mogą zawierać metale ciężkie, jak arsen, rtęć, kadm czy ołów. Ponadto farmaceuta może udzielić wskazówek dotyczących stosowania preparatu. Również zbierając zioła samodzielnie możemy się narazić na niekorzystne następstwa.

POLECAMY:
* ZIOŁOLECZNICTWO*