pomoc (strona 6 z 7)

"Witajcie, jestem Antosia, jestem cudem samym w sobie i oczkiem w głowie rodziców" - tak zaczyna się poruszający apel ciężko chorej dziewczynki. Niespełna dwuletnia dziewczynka cierpi na bardzo skomplikowane przypadłości medyczne i potrzebuje pomocy, by... wrócić do domu.

Pewnego szarego, niedzielnego popołudnia mężczyzna wybrał się autem z rodziną do kościoła. Może było gwarnie, a może każde z nich kuliło się w ciepłym samochodzie i w milczeniu obserwowało stukające o szyby krople deszczu. W pewnej chwili uwagę Chrisa, bo tak ma na imię bohater tej historii, przykuła postać kobiety idącej wolno poboczem. Chris mógł machnąć na nią ręką i pojechać w swoją stronę, ale tego nie zrobił. Podjechał do kobiety, wprawiając w ruch machinę dobrych uczynków.

Strach jest naszym towarzyszem. W końcu to uczucie jak wiele innych. Nieprzyjemny niepokój na ogół nie gnębi nas permanentnie, tylko pojawia się w określonych sytuacjach. Kiedy czujemy się zagrożeni albo w niebezpieczeństwie jest ktoś nam bardzo bliski. Czy jak będziemy krzyczeć, to nas usłyszą? Czy na wołanie o pomoc naszego dziecka ktoś zareaguje? No bo jaki lęk może być większy niż ten o własne dziecko? - piszę to jako mama dwójki przedszkolaków.

Izabela dostała taką wiadomość: "I co naciągacze? Już kiedyś wpłaciłam pieniądze z dobrego serca i okazało się, że to oszustwo. Nigdy więcej nie wpłacę pieniędzy, nic nie udostępnię". To efekt ostatniej fałszywej zbiórki, na którą dały się nabrać nie tylko gwiazdy, ale też inni darczyńcy. Wszyscy ci, którzy zwyczajnie chcieli pomóc. Część osób już zaczęła odwracać się od tych, którzy rzeczywiście potrzebują pomocy.

Maciek zginął w ostatni piątek, pływając na kitesurfingu. Zostawił żonę i dwójkę małych dzieci. Przyjaciele zorganizowali zbiórkę, by ich wesprzeć. W niecałą dobę internauci wpłacili ponad 55 tys. złotych. Zakładano, że cała suma, czyli 70 tys., trafi na konto rodziny w ciągu 2 miesięcy.

Jeden wpis na Facebooku może uczynić mnóstwo dobrego. Tak może być i w tym przypadku. Martyna Wojciechowska dołączyła do osób, które walczą o pomoc dla 6-letniej Sary. Dziewczynka zmaga się ze złośliwym nowotworem i już tylko wsparcie internautów może dać jej nadzieję na to, że wyzdrowieje.

Ponad 50 tys. ludzi czeka dziś na ewakuację z ogarniętego wojną Aleppo. Według ostatnich raportów jednego dnia życie traci tu kilkadziesiąt osób. Z przekazów, jakie docierają do mediów z miasta, mowa o kobietach, które masowo popełniają samobójstwa, bo boją się gwałtów. – To jest piekło – relacjonują ci, którym udało się uciec. Wśród osób, które pomagają Syryjczykom, są także Polacy.

90-latka chciała sprzedać najcenniejszą rzecz z domu, żeby mieć pieniądze na święta. Przejechała pół miasta, ale kupiec nie pojawił się na miejscu spotkania. Przykra sytuacja poruszyła sąsiadów staruszki, którzy postanowili pomóc i zorganizowali akcję.

Marek cierpi na nowotwór złośliwy szpiku kostnego. Do końca lipca pilnie potrzebuje kupić 1 z 6 miesięcznych dawek nierefundowanego leku. Pomóc może każdy.

Ania Mrówczyńska choruje na rzadką chorobę o podłożu genetycznym - zespół Leigha. Dziewczynka codziennie poddawana jest rehabilitacji, która ma przedłużyć jej życie. By jej pomóc, mama zrezygnowała z pracy i kariery.

- Nigdy nie widzieliśmy, aby ktokolwiek płakał czy rozpaczał, czy to sam pacjent, czy jego bliscy. Kiedy pytaliśmy o ten fenomen lekarzy, mówili, że są przyzwyczajeni do ciężkiego życia – mówi Wojciech Sierocki, student poznańskiego Uniwersytetu Medycznego i jeden z inicjatorów projektu „Leczymy z Misją”.

Magda żyje tylko dzięki kosztownym zastrzykom. Barbara na leczenie wydała oszczędności życia. Według Małgorzaty, chorzy na raka są niewidzialni dla reszty. – Rak to tylko choroba, pokonamy ją. Nie mam piersi, nie mam włosów, ale wierzę, że będę żyć – mówi jedna z nich.

- Kogoś pan tu zatrudnił?! - zagadnąć miał razu pewnego pan kioskarz do pana dyrektora. Pan dyrektor się może trochę wzdrygnął, może przestraszył, że afera jakaś będzie, że już fama w okolicy poszła, skąd to dziewczyny na wolontariat do niego do ośrodka dojeżdżają, a może nawet gorzej - że coś zmalowały? Ale pan kioskarz zdążył dodać: - Toż to anioły są!

Terka i Zuza chciały jakoś pomóc. Czytały, że uchodźcy to terroryści, którzy zabiorą Polakom pracę i będą żyć za ich pieniądze, że w tych tłumach są sami mężczyźni, którzy czekają tylko na to, by dokonać kolejnego zamachu.

Ta dziewczyna ma swój niebanalny pomysł jak zmienić świat. Grace O’Brien ma zaledwie 18 lat i już pomogła setkom niesłyszących dzieci. Gdy jej ojciec stracił słuch po tym, jak zdiagnozowano u niego guza mózgu, postanowiła pomóc innym niesłyszącym, których nie stać na profesjonalny aparat słuchowy.

W takiej sytuacji nie wiemy, jak pomóc chorej osobie i boimy się zapytać, czego od nas potrzebuje.

Mają czworo, pięcioro dzieci. I żadnego miejsca, do którego mogłyby pójść. Mieszkają w Domu Samotnej Matki, często na kilku metrach kwadratowych. Chociaż miasto grozi im, że je wysiedli, starają się zachowywać optymizm. I same pracują na to, żeby utrzymać tę placówkę.

Nie wierzy w ideologię ani religię. Swoje życie podporządkowała jednej myśli: „Trzeba żyć dla wielu innych ludzi.” Gao Yaoije – ginekolog-położnik, która wypowiedziała wojnę funkcjonującym w Chinach nielegalnym bankom krwi powodującym rozprzestrzenianie się AIDS.

Sprytna, nowoczesna kobieta bardzo dobrze radzi sobie za kierownicą samochodu. Jednak czasami nasze auto odmawia nam posłuszeństwa… Zepsuł ci się pojazd, a może zapomniałaś kluczyków? Nie wiesz, co robić, a za 10 minut masz ważne spotkanie.

Twoją naturalną potrzebą, podobnie jak każdego człowieka, jest posiadanie grona bliskich osób, partnera, kilku lub chociaż jednego przyjaciela i znajomych, z którymi możesz miło spędzać czas.

„Jestem DDA. Dorosłym Dzieckiem Alkoholików. Samej trudno jest mi uwierzyć, że to określenie pasuje do mnie. Teraz, kiedy już wiem, kiedy wciąż poznaję ludzi z podobnymi problemami, widzę, że to co działo się w moim życiu to nie tylko moja wina” – pisze Dagmara na forum internetowym. Kim są DDA?

Rzesza wolontariuszy powiększa się z każdym rokiem, chętnie pochylamy się nad losem cierpiących zwierząt, ruszamy z pomocą, gdy bliższych lub dalszych sąsiadów dotyka kataklizm. Fenomen ludzkiej dobroci fascynuje etyków, psychologów, filozofów, a nawet socjobiologów. Wszyscy starają się odpowiedzieć na pytanie – dlaczego właściwie pomagamy?