agata passent (strona 2 z 4)

Polki są przepiękne. Na pewno jestem nieobiektywna, ale oczywiście uważam, że kobiety mieszkające w Warszawie, niekoniecznie rodowite warszawianki, są najśliczniejsze. To miasto, choc jest brzydkie, ma w sobie moc mobilizującą kobiety. Starają się je upiększyć, być może. Są tak ładne, że trudno mi się skupić, gdy wiosną idę ulicą bądź jadę autobusem. Ostatnie lata to dominacja mody i stylu rowerowego, który dodatkowo upięknił kobiety w moim mieście.

Potraficie kłócić się? Lubicie się kłócić? Nie cierpię kłótni, tych dramatycznych, tych duperelnych i tych na siłę wywoływanych przez zalanych żółcią pieniaczy. Raptusem nie jestem. Histeryczką, nerwuską, choleryczką też nie.

Mężczyzna chrapiący to trapiący temat. Kobieta chrapiąca, kto wie, stanowi może jeszcze grubszy problem. Nie wiem jak dla Państwa, ale dla mnie wszelkie grupowe szkolne wyjazdy stanowiły utrapienie. Zielona szkoła? Ptaszki ćwierkają, dęby szumią, jeziora chlupią — no, po prostu sielanka. Do czasu ciszy nocnej.

Czy to aby tatusiowie częściej od mamuś nie żałują, że ich córeczki wyprowadziły się z domów? Choć to kobiety chętniej opowiadają o tym, że cierpią na „syndrom opuszczonego gniazda“. Oto córki swej już nie uczeszą, nie pogłaszczą po głowie, nie sprawdzą, czy majtasy termiczne zimą włożyła, czy latem stanik nie wystaje spod koszulki na ramiączkach, bo jak to tak?

Tak, na pewno w mojej podstawówce było parę osób, które brały narkotyki. Ja zgrabnie udawałam, że tego nie widzę. Słyszałam pod płotem przy boisku czy na górce parkowej tuż za szkolnym ogrodzeniem szmery rozmów o jakimś Pawle, który „wącha klej“, wiedziałam, że za rogiem jest melina, ale nawet piwo wypite na murku spożywczego sklepu było poza moją sferą zainteresowania.

Pogubione, a potem znajdowane gdzieś na dnie torebki, w kącie, w hotelowej recepcji, nasze ładowarki. Muszę podliczyć kiedyś, ile rocznie kupuję ładowarek i jak przez to zaśmiecam nimi świat. Prawdziwy przełom techniczny nastąpi nie wtedy, gdy wymyślą kolejną aplikację przerabiającą nasze fotografie na czarno-białe, tylko wtedy, gdy telefonu nie trzeba będzie ładować.

Dostałam tylko jeden prezent na święta Bożego Narodzenia. Kilka lat temu, za namową mojego taty, w naszej rodzinie wprowadziliśmy system losowania. Robimy wielką loterię, każdy losuje jedną osobę, którą ma obdarować.

Parę dni temu zmarzłam na przystanku autobusowym okrutnie i postanowiłam rozgrzać się zupą gorącą. Zupy niejednokrotnie ratowały mnie z opresji zdrowotnych, ale i chorób duszy. Dzień bez zupy jest dla mnie dniem straconym.

Bywa, że po wspólnie spędzonej nocy nasza ofiara lub partner (to zależy jaką uprawiałyśmy noc) budzi się w podłym nastroju. Temat rzecz jasna nie dotyczy nocy pierwszej, gdyż po pierwszym razie mężczyzna jeszcze kurtuazyjnie udaje, że był zachwycony albo w rzeczy samej zadowolony jest. Głównie z siebie rzecz jasna - że „zdobył“ panienkę.

Kieszonkowego od rodziców nie dostawałam. Jeśli w szkole było coś, czego potrzebowałam, mówiłam o tym tacie i albo się udało, albo nic z tego. Podręczniki czy nowe buty do tenisa kupowaliśmy wspólnie. Bilety do kina owszem, ale tylko na dobre filmy.

Jak tylko osobnik płci męskiej spionizuje się (wyborne określenie pediatrów), należy posyłać go po różne rzeczy. Mężczyzna w wieku półtora roku swobodnie może już przynieść nam gazetę, gąbkę, szczotkę, plastikowy talerzyk, łyżeczkę i inne lekkie, niedrogie przedmioty.

Według niektórych osób para składa się z trzech, czterech a najchętniej sześciu połówek. Czy zauważyliście, że wokół krążą pary niesłychanie sobą znudzone? Ludzie, którzy zrobią wszystko, aby tylko nie musieć siedzieć w domu sami ze sobą i wiercić się z nudów na domowej kanapie czy przy domowej kolacji?

A gdybym zakochała się i przez nieuwagą w następstwie wylądowała w związku z mężczyzną, który kocha się stroić? Rano pół godziny siedzi w łazience, w której zamontował specjalne oświetlenie i lustra.

Parę dni temu umówiłyśmy się z koleżankami w knajpce typu „tuż za rogiem“. Rowery, taborety, leżaki, parę osób siedzi na krawężniku, my pijemy piwo lub lemoniadę, a komary piją naszą krew. Z trudem przekrzykujemy pana, który na ulicy gra na saksofonie licząc, że ktoś wrzuci mi parę złotych do modnego kapelusika.

Nie wszyscy są pochłonięci dysputami o tym, czy Torres się skończył. Który bramkarz jest najlepszy w Europie? Dla mnie Buffon jest inspiracją - siwy, ale czujny, skuteczny, no i ten orli nos. Wzbudza respekt, wznieca zmysły. Ja ostatnio żyję sprawami mojego podwórka. Jak wygląda Państwa podwórko? Czyste, zadbane, bujna przycięta pod linijkę zieleń?

Najbardziej boli mnie nie to, że ja się starzeję, ale że starzeje się mój najbliższy partner. Z kim spędzam najwięcej czasu w ciągu dnia? Z laptopem. Zna on wszystkie moje kontakty, styl pracy i widzi z kim i gdzie serfuję.

Idąc wąską uliczką minęłam zaparkowany samochód typu minivan. Zwrócił moją uwagę, gdyż był cały popisany flamastrem, ale nie przez złośliwego przechodnia bądź mściwego sąsiada, tylko przez właściciela. Napisów na żółtej karoserii było więcej niż kropek na dalmatyńczyku. Dlaczego nosić napisy tylko na koszulkach?

Galerianką nie mogłabym być. I nie chodzi tu o mój zaawansowany już wiek, ani o brak płomiennych uczuć do pieniędzy. Dżinsy za loda? Cóż, pamiętam jak w podstawówce zazdrościłam koledze, który mial dżinsową kurtkę Levisa, którą ojciec przywiózł mu z Hamburga, bo był marynarzem. Myślałam, że skonam z zazdrości.

Możemy różnić się w gustach muzycznych, więc wybaczcie proszę, jeśli przyznam, iż gdy tylko słyszę w radiu kiczowate i lukrowate (choć czyste i zamaszyste) śpiewanie Whitney Houston, jak najszybciej zmieniam program.

Wracam pociągiem do Warszawy. Jazda samochodem po polskich drogach to wszak ruletka, codziennie media informują o tym, ile osób zginęło w kraksach. W pociągu można za to chwilę poczytać, podrzemać, pomyśleć o niebieskich migdałach albo, jak niektórzy rodzimi „biznesmeni“, już o 6:30 rano napić się piwa (lub nawet czegoś mocniejszego!) w Warsie.

Czy tak jest na całym świecie? Pewnie tak. Przygotowania do meczu piłkarskiego stawiają do pionu tysiące policjantów, budzą z letargu tajne służby, a stadion ma mieć mechaniczne klatki, w które zatrzaskuje się rozwścieczonych kibiców. Miasta są sparaliżowane na wiele godzin przed imprezą.

Zastanawia się felietonistka Agata Passent.

To niesamowite, że ludzie tak uzależnili się od wiedzy dostępnej w Internecie. Szczerze przyznam, że ja nawet nie zauważyłam, iż strony Wikipedii były wyłączone. Uzależniłam się lata temu od realu i to tu bawię się, uczę i szukam znajomych.

Niestety nie pracowałam nigdy na etacie w dużej firmie. Świat korporacyjny znam wyłącznie z opowieści mych znajomych, z książek, podręczników i filmów. Ach, mieć taką smycz z własną kartą do wejścia przez bramkę! Ze zdjątkiem. Albo odciskiem paluszka. Wjazd na parking działający na przycisk.

Wygląda na to, że fikcja, która bawiła nas w jednej z najlepszych polskich komedii, w filmie „Seksmisja“, za naszego życia staje się rzeczywistością. Jeśli panie są lesbijkami, bądź generalnie nie cierpią mężczyzn uznając ich za nieczułych maczo i wolą towarzystwo dziewczyn, dziewic, staruszek czy dam - to jest się z czego cieszyć.